-->ΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΜΟΥ, μεγάλη επιτυχία και αναγνώριση για την προσπάθεια μας έρχεται τις επόμενες ημέρες. -->Το kerkinitoday, είναι η ηλεκτρονική εφημερίδα ενός "άλλου" κόσμου από την καρδιά της Κερκίνης -->

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Εγώ σ’αγάπησα όταν δεν μπορούσες να αγαπήσεις τον εαυτό σου.

Της Φραγκίσκας Στρούμπου.
Ο άνθρωπος που δε φοβάται έχει το θάρρος να πει αντίο σε κάποιον που μόνο τον πληγώνει, ακόμα κι αν δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτόν. Και όταν κάποιος ζητάει συγνώμη αρκετές φορές για πράγματα που ποτέ δεν έχει σταματήσει να κάνει, όταν σταματήσεις να τον πιστεύεις νομίζω ότι είσαι ένας άνθρωπος που δε φοβάται. Είσαι ένας άνθρωπος που δε φοβάται να πει ότι δεν λυπάται και να αποχωρήσει από μία σχέση που δεν τον γεμίζει.
Για πολύ καιρό, ήσουν αυτός που ήταν η μόνη εξαίρεση. Όλοι οι άλλοι γύρω μου, προσπαθούσαν να με χρησιμοποιήσουν και εγώ τους άφηνα. Είναι εύκολο να επωφεληθείς από τους ανθρώπους, οι οποίοι είναι πάρα πολύ καλοί. Όλοι πάντα με έκριναν σκληρά, και δεν μου φέρονταν καλά. Και για πολύ καιρό, ήσουν η φωνή ενάντια σε αυτό. Ήσουν ο ένας που μου έλεγε τι μου άξιζε. Ήσουν το παράδειγμα πώς οι άνθρωποι θα πρέπει να μου φέρονται  και πώς θα πρέπει να μου μιλάνε. Εσύ όρισες το πρότυπο και τι θα έπρεπε να αναζητώ και σε άλλους .
Αλλά κάπου στην πορεία, υπήρξε ξαφνικά μια αλλαγή σε σένα. Μερικές φορές δεν συνειδητοποιείς την αξία κάποιου που είναι μπροστά σου, όταν είναι εκεί τόσο καιρό. Ξαφνικά μου φερόσουν με τον τρόπο που όλοι οι άλλοι έκαναν. Και είχα συμμορφωθεί με αυτά που ζήτησες. Ποτέ δεν αντιμίλησα, ποτέ δεν ύψωσα τη φωνή μου. Με αποκάλεσες σκύλα μία φορά, και είπες, “τι θα κάνεις γι ‘αυτό;”  Ήξερες ότι δεν  θα πω ή θα κάνω κάτι. Δεν ήταν στη φύση μου. Αλλά, ήσουν ο μοναδικός, που δεν πίστευα ότι θα επωφεληθείς από μένα. Εσύ από όλους τους  ανθρώπους, είδες τα πράγματα, που πέρασα από πρώτο χέρι, όπως μου στέγνωνες κάθε δάκρυ, στο παρελθόν. Νόμιζα πως δεν θα μου φερόσουν έτσι. Υποτίθεται ότι θα συνέχιζες να μου φέρεσαι καλά.
Δεν ξέρω γιατί τα πάντα άλλαξαν.Ήσουν το αγόρι,
που μου αγόραζε το αγαπημένο μου γλυκό. Ήσουν το αγόρι, που κοκκίνισε, όταν πιαστήκαμε από τα χέρια και  χορεύαμε. Ήσουν το αγόρι που ήταν πάντα εκεί για μένα, όταν τα πράγματα πήγαιναν στραβά.Υπήρξε μια εποχή, όπου με σεβόσουν. Στη συνέχεια, όμως και οι δύο μεγαλώσαμε λίγο. Δεν ήξερα ότι για να γίνεις “άντρας”, σήμαινε εξευτελισμός στη γυναίκα που ήμουν. Επειδή αυτά τα τηλεφωνήματα αργά τα ξημερώματα, όπου κάποτε ρωτούσες πώς πέρασα τη μέρα μου, αντικαταστάθηκαν με τις ερωτήσεις, “τι φοράς τώρα;” ή ζητώντας φωτογραφίες. Οι ευγενικές χειρονομίες, ξαφνικά ήταν μόνο από μένα, χωρίς ένα ευχαριστώ. Ο χρόνος που περνούσαμε μαζί, όπου όλοι γνώριζαν, μετατράπηκε στο καλύτερα κρυμμένο μυστικό μας. Με ρώτησες, ή μάλλον μου είπες, “δεν πρέπει κανένας να γνωρίζει γι ‘αυτό.” Ο χρόνος που περνούσαμε κρατώντας τα χέρια ο ένας του άλλου πέρασε.
Το μόνο πράγμα που άρχισα να βασίζομαι, δεν ήταν εσύ και ο λόγος σου, αλλά η αλλαγή σου ανά πάσα στιγμή. Οι άνθρωποι μου φέρθηκαν άσχημα στο παρελθόν, αλλά αυτό δεν σου δίνει ένα λόγο, ή δικαιολογία για να μου φέρεσαι έτσι. Και το έκανες τόσο δύσκολο για να φύγω, γιατί κάθε φορά που χωρίζαμε, κάναμε τους ίδιους κύκλους ξανά και ξανά. Έφευγες  για να ξαναέρθεις  γνωρίζοντας ότι θα με ταρακουνήσει λίγο.  Δεν ξέρω τι πήρες πληγώνοντας εμένα.
Και έζησα στο παιχνίδι του σκακιού σου, αλλά άλλαξες τους κανόνες και  κάθε μέρα αναρωτιόμουν,  ποια έκδοση σου θα βγει στο τηλέφωνο. Ίσως να φταίω εγώ και η τυφλή αισιοδοξία μου  ή μήπως εσύ και η αρρωστημένη σου ανάγκη να δώσεις αγάπη, και μετά να την πάρεις πίσω και να προσθέσεις το όνομά μου στο μακρύ κατάλογο των προδοτών σου που δεν σε καταλαβαίνουν. Εγώ θα κοιτάξω πίσω μετανιώνοντας που αγνόησα όταν μου είπαν «Τρέξε όσο πιο γρήγορα μπορείς» .
Αλλά από τα πράγματα που ποτέ δεν ήξερες για μένα, ήταν το πόσο καλά έχω μιλήσει για σένα, στους φίλους μου, γιατί πίστευα αυτός που ήσουν, ακόμα κι αν δεν είσαι τώρα έτσι. Πίστεψα σε σένα, παρά τις αμφιβολίες του καθενός. Αυτό που δεν ήξερες ήταν πόσο χρόνο πέρασα κλαίγοντας για σένα. Αυτό που δεν ήξερες, ήταν ότι ακόμα φυλάσσω κάθε φωτογραφία μας και τις κοιτάω πολύ συχνά, γιατί ήξερα τον άνθρωπο που ήσουν τότε.
Έφυγα, γιατί κάπου στην πορεία, έγινες ακριβώς σαν τους άλλους. Έφυγα, γιατί σέβομαι τον εαυτό μου και τελικά συνειδητοποίησα, ίσως να μην μου φερόσουν ποτέ με τον τρόπο που μου άξιζε, γι ‘αυτό θα πρέπει να βρω κάποιον άλλο που θα μου φερθεί όπως πρέπει. Έφυγα, γιατί αν το αγόρι που με αγάπησε πολύ όταν ήμασταν νεότεροι, κοίταζε στο μέλλον, και έβλεπε αυτό που είχαμε γίνει, θα ένιωθε ντροπή. Αλλά πάνω απ ‘όλα, θα ήταν απογοητευμένος για μένα, που επέτρεψα σε κάποιον να μου φερθεί με αυτόν τον τρόπο. Έφυγα γιατί μου αξίζουν καλύτερα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν εύκολο για μένα. Στην πραγματικότητα, έσπασε την καρδιά μου σε χίλια κομμάτια. Και εξακολουθεί να πονάει.
Αυτό που δεν ξέρεις είναι ότι είσαι ακόμα η πρώτη σκέψη, όταν ξυπνάω το πρωί. Είσαι ακόμα το τελευταίο πράγμα που σκέφτομαι τη νύχτα. Είσαι ακόμα σε κάθε όνειρο. Είσαι ακόμα κάθε ελπίδα. Είσαι ακόμα κάθε επιθυμία, που θέλω να γίνει πραγματικότητα. Μέρος του εαυτού μου, θα πιστεύει πάντα σε σένα.
Θέλω να ξέρεις ότι σε έχω συγχωρέσει για όλα. Παρόλο που σε συγχώρεσα, εγώ δεν μπορώ να τα ξεχάσω εντελώς όλα, ή να καταλάβω.Γι ‘αυτό θα φύγω χωρίς να κοιτάξω πίσω, γιατί πονάει πάρα πολύ να είμαι προσκολλημένη  στο πρόσωπο που ήσουν κάποτε.
Αλλά απλά να ξέρεις, όταν θα γίνεις ο άντρας που είσαι υποχρεωμένος να είσαι  ότι … Υπήρχε κάποια που πίστευε στο ποιος θα μπορούσες να είσαι, όταν όλοι οι άλλοι σε αμφισβητούσαν.
Υπήρχε κάποια που σε αγάπησε, όταν δεν μπορούσες  να αγαπήσεις τον εαυτό σου.
Υπήρχε κάποια που σε είδε, όταν αισθάνθηκες αόρατος.
Υπήρχε κάποια που της άρεσες, ακόμα κι αν είδε μόνο ελαττώματα.
Υπήρχε κάποια που ήσουν αρκετός για αυτήν, πριν να προσπαθήσεις να αποδείξεις κάτι σε όλους τους άλλους.
Απλά δεν ήξερα το δρόμο προς την επιτυχία, ήρθες με πλήγωσες, όταν το μόνο που έκανα ήταν να σε αγαπάω. Επειδή δεν είμαι η πριγκίπισσα σου, και αυτό δεν είναι ένα παραμύθι, θα βρω κάποιον άλλο κάποια μέρα που θα μου φέρεται καλά. Αυτός είναι ένας μεγάλος κόσμος, αυτή ήταν μία μικρή πόλη. Αυτά είναι στη πίσω όψη του καθρέφτη μου και εξαφανίζομαι τώρα  και είναι πάρα πολύ αργά για σένα και το λευκό άλογο σου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου