Το νέο KerkiniToday είναι γεγονός, με λιγότερες αναρτήσεις αλλά σχετικές σχεδόν όλες με τον τόπο μας -->Αναζητήστε το Σαββατοκύριακο την ανάρτηση "ΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΜΟΥ", με την μεγάλη επιτυχία και αναγνώριση για την προσπάθεια μας. -->

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Μακάρι να μπορούσα να σε μισήσω

Γράφει η Μαρία.
Από παιδί αγαπούσα τα δύσκολα. Αυτά μου ερέθιζαν την προσοχή, αυτά πυροδοτούσαν τον εγκέφαλό μου. Στα εύκολα βαριόμουν ή ανησυχούσα, πίστευα πως κάτι δεν πάει καλά, έψαχνα να βρω το λάθος. Κι ας με κούραζε όλο αυτό κι ας σιχτίριζα μέσα μου κάπου-κάπου, θα γελιόμουν πικρά αν πίστευα πως θα άντεχα έστω και μια μέρα πνευματικής ησυχίας.
Προκάλεσα την τύχη μου και μου τα έφερε όλα ένα προς ένα, όπως τα ονειρευόμουν. Τίποτα απλό, τίποτα εύκολο και ήρεμο. Με μότο ζωής μου το «όλα ή τίποτα» έπεσα με τα μούτρα, πάλεψα, έδωσα, έχασα. Και στάθηκα στο τίποτα. Το ενδιάμεσο, το χλιαρό, μονάχα με χαλούσε.
Σ’ αγαπούσα. Σ’ αγαπάω. Θα σε αγαπώ.
Δεν έπρεπε. Το ήξερα. Κι όμως για εμένα το «δεν πρέπει» ήταν σπρωξιά γερή που με στρίμωχνε όλο και πιο ασφυκτικά στην αγκαλιά σου. Όσο πιο δύσκολο γινόταν το παιχνίδι, τόσο πιο πολλές δυνάμεις έψαχνα μέσα μου να βρω, να κρατηθώ γερά, να κρατήσω αυτό που είχαμε. Να το διατηρήσω, να το φυλάξω, να τ’ ασφαλίσω. Κάθε εμπόδιο το κλωτσούσα με μίσος και με φόρα, κάθε δυσκολία πυροδοτούσε μέσα μου μανία. Αυτό της ζωής μου το πιο σημαντικό παιχνίδι είχα χρέος να το κερδίσω. Ήταν το τυχερό χαρτί που μου μοίρασε η ζωή κι έπρεπε να το παίξω σωστά.
Έγινα μέσα μου κουρέλι σωστό να προσπαθώ να διορθώσω τα αδιόρθωτα. Βρέθηκα να κάνω τεχνητή αναπνοή σε κάτι που είχε καιρό τώρα ξεψυχίσει. Κι έμεινα μάλιστα να προσπαθώ να δώσω ό,τι ανάσα μου είχε εμένα απομείνει, εγώ που είχα στερέψει από ανάσα στον αγώνα δρόμου αυτόν που μόνη μου επέλεξα να τρέξω αντί να διαλέξω έναν περίπατο αργό.
Έτσι κομμάτια όπως έγινα και ράκος ψυχολογικό, έκανα χίλια λάθη. Σε πόνεσα, σε έδιωξα, σε πλήγωσα εσένα που αγαπάω. Και πώς να ζήσω με το λάθος μου αυτό, απ’ όλα μου το πιο μεγάλο, να δακρύσω αυτά τα μάτια που κατάφεραν να γδύσουν την ψυχή μου. Μάτωσα την ίδια μου την καρδιά, γιατί βρισκόταν ως ξενιστής σε άλλο σώμα, το σώμα το δικό σου και είχε βρει στ’ αλήθεια εκεί ένα συμβατό δότη να περάσει τη ζωή της υγιής, να έχει καλό λόγο να συνεχίσει να χτυπάει.

Αν βγήκε κάτι απ’ το κουβάρι αυτό το μπερδεμένο είναι μια αγάπη τόσο σκληρή κι ακατέργαστη που μέσα μου πλέον ρίζωσε και δεν μπορεί να σπάσει. Γιατί διαμορφώθηκε κάτω από συνθήκες πιέσεως ασφυκτικής και σφυρηλατήθηκε με δάκρυα και πόνο. Είδα τα λάθη και δεν έκανα πίσω, απορροφήσαμε μαζί όλους τους κραδασμούς που εν τέλει μας τσάκισαν. Είδαμε τα δύσκολα και παλέψαμε με νύχια και με δόντια να τα προσπεράσουμε μαζί. Είδες τον χειρότερο εαυτό μου κι αυτόν αγάπησες. Σκέψου τι θα γινόταν αν είχες δει ένα κομμάτι λίγο καλύτερό μου.
Τα κάναμε μπουρδέλο κανονικό, μαζί δεν είμαστε κι ούτε ξέρω αν θα καταφέρουμε ποτέ να βρεθούμε. Στο σημείο αυτό της ιστορίας γυρίζω στην πολύ αρχή και ρίχνω ευχή και κατάρα να μην αγαπούσα τα δύσκολα. Να μου άρεσαν οι εύκολες λύσεις, τα απλά γεγονότα, τα ρηχά συναισθήματα που δεν ενέχουν κινδύνους. Μακάρι να μπορούσα μετά απ’ όσα έζησα να σε μισήσω. Να σε βλέπω και να θέλω να γυρίσω αλλού το βλέμμα. Να μπορώ να αγκαλιάσω άλλους ανθρώπους και να νιώθω την ουσία του αγγίγματος, να με φιλούν άλλα χείλη και να μην τα νιώθω παγωμένα. Μακάρι να μπορούσα.
Μα η αυτοκαταστροφή μου με βάζει να μη θέλω να σε μισήσω και συνεπώς να μη μπορώ. Να μη θέλω να πετάξω ενθύμια και δώρα, να έχω αφήσει το σπίτι όπως το έζησες και το ακούμπησες εσύ. Να μη θέλω να αφήσω τον εαυτό μου να ζήσει εύκολα κι αβίαστα, να μπει σε σχέσεις με μέλλον και μια σχεδόν σίγουρη, διαχρονική ευτυχία. Να μη θέλω να δεθώ αφού ακόμα είμαι δεμένη με εσένα κι ας μη σε έχω, κι έτσι θα παραμένω μια ζωή στην μπερδεμένη αυτή μα λατρεμένη ιστορία του μυαλού μου.
Παίρνω πίσω την ευχή που έκανα να μην αγαπούσα τα μπερδεμένα και τα δύσκολα. Γιατί έτσι αγάπησα εσένα κι έτσι γεννήθηκε ο παρανοϊκός αυτός συλλογισμός μου, που είναι ό,τι πιο κοντινό στην ευτυχία είχα ποτέ και θα έχω.

Υ.Γ: Είχα υποσχεθεί να σ’ αγαπώ για πάντα. Είχες υποσχεθεί να μην το ξεχάσεις ποτέ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου