Το νέο KerkiniToday είναι γεγονός, με λιγότερες αναρτήσεις αλλά σχετικές σχεδόν όλες με τον τόπο μας -->Αναζητήστε το Σαββατοκύριακο την ανάρτηση "ΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΜΟΥ", με την μεγάλη επιτυχία και αναγνώριση για την προσπάθεια μας. -->

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Όλα όσα θέλω για τα Χριστούγεννα είσαι εσύ

Γράφει η Αλεξάνδρα.
Με το που πατήσει η πρώτη μέρα του Δεκέμβρη, μετράμε αισίως αντίστροφα για τα Χριστούγεννα. Όμορφη γιορτή, δεν μπορώ να πω. Λαμπιόνια ολούθε, φιγουρατζήδες έξω από μεγαλοκαταστήματα ντυμένοι Άγιοι Βασίληδες και χιλιάδες άνθρωποι που ξαφνικά θυμούνται να δείξουν πόσο αγαπούν ο ένας τον άλλο. Πάντα μου την έδινε αυτό το προσποιητό κλίμα αγάπης και δήθεν αλληλεγγύης, αλλά τι να κάνεις; Έπρεπε να υπάρχει και μια γαμημένη μέρα που ο κόσμος να αγαπιέται αντί να μισιέται, κι ας κρατάει λίγο.
Μακριά, λοιπόν απ’ όλη αυτή τη γκλαμουριά που ντύνει τα Χριστούγεννα, απολάμβανα να στολίζω το δέντρο και να ακούω χριστουγεννιάτικα τραγούδια μπας και μπω στο κλίμα. Είχα αποφασίσει από νωρίς πως δε θα πέσω στην παγίδα της ψεύτικης διάθεσης και θα χαιρόμουν με το εκ γενετής εύθυμο κλίμα των γιορτών. Δε θα προσποιούμουν πως αγαπούσα αλλά θα έβγαζα όλη την αγάπη που δεν έδειχνα τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου. Δε θα έψαχνα ταίρι για να μην είμαι μόνη, αλλά για να είμαστε μαζί. Κι εκείνη τη χρονιά που συνέβη να έχω να μοιραστώ με κάποιον την ιδέα πως θα περάσουμε τις γιορτές παρέα, το hit της Mariah Carey μπήκε κι επισήμως στo replay.
All I want for Christmas is you λέει η άτιμη και με βρήκε να ταυτίζομαι στο εκατό τοις εκατό. Τον ήθελα να απολαύσουμε παρέα εκείνες τις λίγες μέρες που κανείς από τους δυο μας δεν είχε υποχρεώσεις, δουλειά και διάβασμα. Μπορούσαμε να χαλαρώσουμε, να χαρούμε λίγο περισσότερο ο ένας τον άλλο, χωρίς το άγχος που μας έτρεχε από τη μία δουλειά στην άλλη. Τον ήθελα να χουχουλιάζουμε κάτω απ’ το πάπλωμα όσο στην τηλεόραση έπαιζε η καθιερωμένη εποχιακή ταινία της εβδομάδας χωρίς τη σκέψη πως έχουμε να ξυπνήσουμε νωρίς το πρωί. Εκείνες τις μέρες ήθελα να τις περάσω μαζί του.

Τίποτα προσποιητό, τίποτα νόθο. Κι ας λέει ο κόσμος. Τις χρονιές που αδημονούσα να βάλω τα καλά μου και να με βρει το ξημέρωμα να τα πίνω στο μπαρ, εκείνη τη χρονιά ήθελα να την περάσω στα ζεστά, να τον έχω μαζί μου και το ξημέρωμα να μας βρει να κάνουμε έρωτα αντί να χτυπιέμαι στο τέμπο της μουσικής. Επιθυμούσα όσο τίποτα να μετρήσω αντίστροφα μαζί του και να είναι το πρώτο άτομο που θα φιλήσω όσο θα εύχομαι «καλή χρονιά». Περίμενα πώς και πώς να δω την έκφρασή του την ώρα που θα άνοιγε το δώρο του σαν μικρό παιδί. Χαιρόμουν με τη χαρά του, γελούσα με το γέλιο του κι ήταν το μόνο που ήθελα για τα Χριστούγεννα.
Αυτός ήταν το δώρο μου. Κι αν πρέπει να αποδεχτώ μία και καλή πως τις γιορτές αναγκαζόμαστε να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, εγώ τον αγαπούσα κανονικά και με το νόμο, δε χρειαζόμουν καμία γιορτή για να αποκαλύψω την αγάπη μου. Κι αυτό ήταν που αδυνατούσα να καταλάβω σε εκείνους τους στίχους. Γιατί ήθελε αυτόν για τα Χριστούγεννα η Mariah Carey και το τραγουδούσε και το φώναζε;
Αν έπρεπε να τον κλείσω σ’ ένα κουτάκι και να το ανοίγω κάθε μέρα για να δω τι κρύβει μέσα το δώρο μου, θα το έκανα. Θα έσκιζα με ανυπομονησία το περιτύλιγμα και θα φώναζα από χαρά κάθε φορά που θα τον αντίκριζα να μου γελά και να μου εύχεται για τις γιορτές. Αναμφίβολα ήταν το καλύτερο δώρο που πήρα μέχρι τότε. Κάποιον να με αγαπά και να με νοιάζεται, κάποιον να θέλει να περάσει μαζί μου τις ώρες που χαρακτηρίζουν «οικογενειακές» και με τη σειρά μου να τον ονομάσω οικογένεια. Να τον τραβήξω απ’ το χέρι και να τον καλωσορίσω στη θαλπωρή του οικογενειακού τραπεζιού μαζί με όλους εκείνους που αγαπούσα εξίσου.
Να τον δω να γελάει και να απολαμβάνει κάθε μικρή στιγμή, να γίνεται ένα με την περίσταση, να είναι εκεί μαζί με μένα. Τι άλλο θα μπορούσε να ζητήσει κανείς για να έχει μια ολοκληρωμένη μέρα αφιερωμένη στην αγάπη; Ποιους άλλους θα διάλεγε για να μοιραστεί εκείνες τις ώρες που όλοι χαίρονται με τον όμορφο στολισμό και το τραπέζι γεμάτο καλούδια; Υπάρχει καλύτερο δώρο; Μπορείς άραγε να συγκρίνεις με οτιδήποτε άλλο τη στιγμή που χτυπάει το κουδούνι και πίσω από την πόρτα αντικρίζεις το χαμόγελο του αγαπημένου σου;
Όλα όσο ήθελα για τα Χριστούγεννα ήταν εκεί, ήταν αυτός, ήταν όλη η χαρά που απλόχερα μου πρόσφερε καθημερινά. Θες μικροπράγματα, θες χουλιγουντιανές υπερπαραγωγές; Καμία υπερπαραγωγή δεν μπορεί ν’ αγγίξει τη συμμετοχή σε μια χαρά καθολική. Μοιραζόμουν μαζί του τη χαρά της εποχής, το ευχάριστο κλίμα που καθιέρωσαν οι γιορτινές ημέρες, εκείνα τα τρυφερά «σ’ αγαπώ» κάτω από το γκι ή όχι. Λείπανε τα αναθεματισμένα τις προηγούμενες χρονιές. Απουσίαζε εκείνο το πρόσωπο που πραγματικά θα ήθελες να ακούσεις τη φωνή του το πρώτο λεπτό του νέου έτους περιμένοντας να του ευχηθείς να έχει μια χρονιά υπέροχη, φαντασμαγορική, όπως ακριβώς την ονειρεύεται.

Το βασικό ήταν πως ήθελα ν’ αφήσω εκείνη τη χρονιά με μια γεύση γλυκιά και να ξεκινήσω την επόμενη μαζί του. Να τη χτίσουμε μαζί και να προσπαθήσουμε για το καλύτερο. Κι αν η επόμενη δε μας έβρισκε ν’ ανταλλάσσουμε φιλιά και αγκαλιές, δεν πειράζει. Ήταν το δώρο μου για τις γιορτές και η χαρά μου παρέμεινε ανεξίτηλη κι αφού είχα σκίσει το περιτύλιγμα. Ήταν όλα όσα ήθελα για να περάσω τα Χριστούγεννα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου