-->Νέες φωτογραφίες από αγώνες του Διαγόρα για το 2016-2017 --> Στην ετικέτα ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ, έχει προστεθεί η ενότητα ΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΜΟΥ, όπου και μπορείτε να βρείτε όλες τις φωτογραφίες και τα βίντεο που είναι σχετικά με το χωριό μας. -->Το kerkinitoday, είναι η ηλεκτρονική εφημερίδα ενός "άλλου" κόσμου από την καρδιά της Κερκίνης -->

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Για σένα γράφω ακόμη

Γράφει η Γιώτα.
Ναι, για σένα γράφω αγάπη μου. Για σένα που είσαι ταυτόχρονα η προσωποποίηση του έρωτα και του μίσους. Για σένα που μπόρεσες να κάνεις τη ζωή μου παράδεισο με μια παρουσία και κόλαση με μια απουσία.
Θα ήταν ψέμα να έλεγα για ακόμη μια φόρα πως δε γράφω για εσένα. Θα παραμύθιαζα πάλι τον εαυτό μου και τους γύρω μου πως οι γραμμές αυτές δεν είναι αφιερωμένες μέχρι την τελευταία τελεία σε σένα, που αγάπησα πιο πολύ απ’ τον καθένα. Ο αέρας έχει γίνει καπνός και το αίμα αλκοόλ. Πόσο πιο συνηθισμένο για ένα μεγάλο χωρισμό. Το ασυνήθιστο όμως είναι αλλού.
Τα κλάματα, τα δάκρυα κι ο πόνος πήραν μορφή κι έγιναν λέξεις, προτάσεις, παράγραφοι, σελίδες ολόκληρες. Έτσι την ξορκίζω εγώ τη θλίψη που μου προσέφερες. Είμαι δημιουργικά πονεμένη. Πες με χαζή που δε με εμπνέεις εσύ ο ίδιος, αλλά η απουσία κι ο πόνος που πήρα από εσένα. Τώρα όμως έχω την ανάγκη να γράψω για σένα. Τώρα θέλω να σε υμνήσω, τώρα που έφυγες, τώρα που κατάλαβα τι έχασα και τι κέρδισα.
Μάλλον είναι που δεν μπορώ να στα πω κατά πρόσωπο, μάλλον είναι που δεν μπορώ πάλι να ρίξω τα μούτρα μου και να σου ανοιχτώ. Μάλλον είναι που όταν σε βλέπω, χάνω τα λογικά μου κι ο λόγος μου είναι ανάστατος και κατακερματισμένος και δεν καταλαβαίνεις γρι απ’ όσα λέω. Πες το ανάγκη, πες το λύπηση, πες το χάσιμο αξιοπρέπειας που ακόμη μου γαμάς την ψυχή και με κάνεις να γεμίζω τετράδια. Ποτέ όμως μην τολμήσεις να ξεστομίσεις πως αυτό είναι τρόπος να σε διεκδικήσω πίσω.

Μου τελείωσες, μου τελείωσες μαζί με το τελευταίο τσιγάρο που έκαψα στο τασάκι. Και μάντεψε, δεν πρόκειται να ξαναγεννηθείς απ’ τις στάχτες σου. Δε σε θέλω πια πίσω στη ζωή μου, έμαθα να ζω και χωρίς εσένα, έμαθα να ζω μόνο με τη μνήμη σου. Στα τσακίδια κι εσύ κι ό, τι ζήσαμε. Κι ας ήταν παράδεισος. Κι ας κατέληξε κόλαση. Γράφω μόνο για να μη σε ξεχάσω. Γράφω μόνο για να θυμάμαι στο μέλλον πως κάποτε υπήρχες εδώ.
Τα γραπτά μου είναι τρόπος να κρατήσω την ανάμνηση, όσο πιο ζωντανή γίνεται. Είναι το άδειασμα της ψυχής μου. Θέλω μετά από καιρό να τα διαβάζω και να θυμάμαι πώς ένιωθα τότε για σένα. Να θυμάμαι πώς με έκανες να νιώθω, παλιομαλάκα. Να θυμάμαι πόσο ωραία περνούσαμε, ομορφιά μου. Να τα ξαναδιαβάζω για να θυμάμαι να μην αφήσω ποτέ ξανά κάποιον σαν εσένα να με ποδοπατήσει. Να τα ξαναδιαβάζω για να θυμάμαι πως πρέπει να έχω πλάι μου κάποιον σαν εσένα, αν θέλω οι νύχτες μου να είναι το ίδιο ερωτικές κι ερωτεύσιμες.

Έλα, πάρε τα πάνω σου τώρα που τελειώνω. Πάρε τα πάνω σου και πήγαινε να καυχηθείς στους φίλους σου πως για σένα γράφω πάλι. Στο επιτρέπω, έτσι κι αλλιώς το παραδέχτηκα. Αλλά να σου πω την αλήθεια, καθόλου δε με πειράζει να το κάνεις. Τουλάχιστον εγώ αξιοποίησα το χωρισμό μας, κατάλαβα πολλά κι ακόμα και τώρα που δε χρωστάω εξηγήσεις, είμαι ειλικρινής. Δε λέω ψέματα ακόμη και σε μένα την ίδια πως έχω προχωρήσει, όπως κάνεις εσύ. Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα με ξαναπάρεις τηλέφωνο μέσα στη σούρα σου τα ξημερώματα, ξαναδιάβασε αυτό. Θα΄ναι η απάντησή μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου