-->ΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΜΟΥ, μεγάλη επιτυχία και αναγνώριση για την προσπάθεια μας έρχεται τις επόμενες ημέρες. -->Το kerkinitoday, είναι η ηλεκτρονική εφημερίδα ενός "άλλου" κόσμου από την καρδιά της Κερκίνης -->

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Η ιστορία ενός ανθρώπου είναι οι στιγμές που έζησε ή δεν έζησε ποτέ…

Η ιστορία ενός ανθρώπου είναι οι στιγμές που έζησε κι αυτές που δε θα ζήσει ποτέ, αυτές που δεν βλέπεις όσο κι αν τον κοιτάς, που δεν αφουγκράζεσαι όσο κι αν θαρρείς πως τον ακούς, αυτές που δε θα μοιραστεί μαζί σου.
Στιγμές αποτυπωμένες σε τσακισμένες φωτογραφίες, κρυμμένες στη μνήμη σαν μυστικά ανεπιθύμητα, πληγές ανεπούλωτες πρόχειρα σβησμένες.
Είν’ οι βηματισμοί στα στενοσόκακα μιας ξεχασμένης πόλης, τα γέλια σε αυλές που έγιναν ψίθυροι σκληροί και σε βελονιάζουν, τα σπίτια της εγκατάλειψης που αδράχνουν μαυρόασπρες ιστορίες μπήγοντας τα νύχια τους σε μια ευαίσθητη σάρκα. Είν’ τ’ ακρογιάλια με τις σπαρμένες πέτρες, ο ήλιος που απρόθυμα κρύβεται στους φαγωμένους απ’ την αρμύρα κρημνούς.
Είν’ οι σελίδες που δεν ξεφυλλίστηκαν, είν’ ένας άστεγος που παρακαλά να μη φανεί η βροχή που θα γιάνει τους αγρούς, είναι μια μάνα που αγκαλιάζει το παιδί της παρακαλώντας να σκοντάψει σ’ ένα ξεχασμένο κουτί γάλα, είν’ η ζωή που δεν διανύθηκε.
Είν’ οι αναστεναγμοί των ονείρων που κουρελιάστηκαν, των υποσχέσεων που δόθηκαν χωρίς να πραγματοποιηθούν, των πουλιών που δεν πέταξαν, των ξερόκλαδων που δεν εγκατέλειψαν την παλλόμενη από το πάθος γη, των κλειδιών που δεν βρέθηκαν ν’ ανοίξουν υγρά από τη μούχλα κελάρια, των χάρτινων εραστών που αυτοκαταστράφηκαν σκορπίζοντας παντού τις άμορφες στάχτες τους, των αδιάφορων ερωμένων που αναίσθητα γέμισαν αποτσίγαρα το τασάκι των ανεκπλήρωτων επιθυμιών, της αγάπης που δεν αγάπησε, της λαχτάρας που δεν αγαπήθηκε.

Είν’ τα γογγυτά των κιτρινιασμένων σούρουπων που δεν γνώρισαν αγκάλη, των κουρασμένων βημάτων, των αδιόρθωτων λαθών, των άσκοπων ευκαιριών.
Είν’ οι λυγμοί από εκείνο το τραγούδι που τότε δεν τραγούδησε και τώρα δεν μπορεί ούτε να ψιθυρίσει, των αναμνήσεων που δεν φωτογραφήθηκαν, των στιγμών που θόλωσαν και χάθηκαν γιατί δεν έπρεπε να παραμείνουν στη μνήμη, των στιγμών των χαρούμενων που έγιναν τραγωδία και κλαυθμός. Είν’ οι κραυγές των πόνων που δεν άντεξε, του απελπισμένου βλέμματος που έγινε πόθος, του πείσματος ενός κλαριού που το χαστούκιζε ο άνεμος, μια θυμωνιάς που λικνιζόταν όταν τη στοβίλιζε ο αγέρας.
Είναι η αύρα μιας μουκαμβίλιας που μουρμουράει ακόμη αφήνοντας να πέσει ο στερνός ανθός, της ελπίδας που ξεγλιστρά κάθε φορά μέσα από καμπουριασμένα δάχτυλα, της πεθυμιάς που άκαμπτα χτυπιέται.
Είναι το βουητό στ’ αυτιά σου, αυτών που δεν θ’ ακούσεις ποτέ.

Η ιστορία ενός ανθρώπου που σου χαμογελά, σε κάνει να γελάς, σου λέει ότι η ζωή είναι όμορφη, σε αγγίζει, σου δίνει κουράγιο, σε κάνει να προχωράς, να πετυχαίνεις, να ονειρεύεσαι… είναι η ιστορία που δεν θα σου πει ποτέ… είναι η ιστορία των ανείπωτων «δεν αντέχω άλλο» – αυτών που εσένα δεν θα σου δοθεί ποτέ το προνόμιο να μετρήσεις μαζί του…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου