-->ΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΜΟΥ, μεγάλη επιτυχία και αναγνώριση για την προσπάθεια μας έρχεται τις επόμενες ημέρες. -->Το kerkinitoday, είναι η ηλεκτρονική εφημερίδα ενός "άλλου" κόσμου από την καρδιά της Κερκίνης -->

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Φίλος, εραστής και οδηγός

Τι και αν ήταν μόνο δεκαέξι; Εκείνη ήδη ένιωθε περισσότερο γυναίκα από πολλές στα early 20s τους, μην σου και στα early 30s τους. Έξυπνη, όμορφη, κοινωνική σε βαθμό Ευρωπαίου διπλωμάτη, μπορούσε να σταθεί γερά στα πόδια της. Είχε δει τον κόσμο ή εν πάση περιπτώσει ήξερε όσα χρειάζεται να ξέρει για αυτόν.
Σε κάθε παρέα, σε κάθε μπαράκι, μπορούσε να κόψει με την μία ποιος γουστάρει ποια, ποιοι κοιμήθηκαν μαζί το προηγούμενο βράδυ και ποιος θα γίνει λιώμα πριν τελειώσει η νύχτα. Όσο για τους γκόμενους της… εντάξει, δεν ήταν επιφανειακή κοπέλα, αλλά δεν μπορούσε να βγαίνει και με τον πρώτο τυχόντα, έτσι δεν είναι; Ήθελε το γκομενάκι που θα κυκλοφορεί να κάνει μια αίσθηση. Και γιατί να μην το θέλει; Αφού και εκείνη έκανε αίσθηση, ήταν μόνο δίκαιο.
Φυσικά, η ζωή της δεν ήταν εύκολη. Το ακριβώς αντίθετο. Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να γυρίζεις κάθε απόγευμα σπίτι σε γονείς που δεν μπορούν να σε καταλάβουν; Να θέλουν να έχουν λόγο για τα πάντα, για το τι θα φορέσεις, που θα πας, με ποιον θα βγεις; Σε λίγα χρόνια θα ήταν και στα χαρτιά ενήλικη, και θα μπορούσε να κάνει όλα αυτά που ήθελε, αλλά για την ώρα έπρεπε να υπομένει αυτό το καθημερινό μαρτύριο.
Και ξαφνικά, ξύπνησε.
Τον γνώρισε εντελώς απροσδόκητα. Φίλος του αδερφού της,
συμφοιτητής που είχε έρθει από άλλη πόλη. Τον γνώρισε μια μέρα στο φαγητό, ωραίο τυπάκι. Πολύ ωραίο τυπάκι. Όχι λόγω ομορφιάς, όχι μόνο λόγω ομορφιάς δηλαδή, αλλά είχε αυτό το κάτι. Στην αρχή νόμιζε πως έφταιγε απλά το ότι ήταν μεγαλύτερος, αλλά κάτι δεν της κόλλαγε. Είχε γνωρίσει και άλλους μεγαλύτερους, και όταν δεν της πετούσαν γλοιώδη υπονοούμενα ή προσπαθούσαν να πάρουν μάτι το ντεκολτέ της, ίσως όντως να έβγαζαν μια αίσθηση ωριμότητας. Όμως αυτός ακτινοβολούσε ηρεμία, άνεση, ωριμότητα, ακόμα και σοφία.
Ούτε που κατάλαβε πως έγινε. Την μια μέρα του μιλούσε τυπικά, όπως σε οποιονδήποτε οικογενειακό φίλο, την άλλη έβγαιναν οι δυο τους βόλτες αργά το απόγευμα. Μιλούσαν με τις ώρες, αυτή χανόταν στο βλέμμα του και αυτός της μιλούσε για την ζωή. Για την πραγματική ζωή. Για τα προβλήματα που πέρασε η οικογένεια του, για το πόσες φορές έπεσε στα γόνατα του και πόσες φορές σηκώθηκε πιο δυνατός, για την αρρώστια της μητέρας του και το πως όλοι προσπαθούσαν να την στηρίξουν σε αυτή τη τεράστια μάχη της. Και εκείνη ένιωσε σαν χαζό κοριτσάκι του MTV που η ζωή το πιάνει μια μέρα από γιακά και το ταρακουνάει, και για πρώτη φορά βλέπει πέρα από τα όρια του μικροσκοπικού ροζ κόσμου του.
Η πτώση είναι άγρια, νιώθει σαν να πέφτει από τον ψηλότερο πύργο ενός παλατιού σε μια λακκούβα με λάσπες. Η ευχαρίστηση μεγαλώνει το σοκ της. Είναι ωραία σε αυτές τις λάσπες – όλα είναι πραγματικά, ζεστά, ανθρώπινα. Εδώ βρίσκει τον εαυτό της. Εδώ χαμογελάει ελεύθερα και αληθινά, στην αγκαλιά του.
Αφύπνιζεται, ανοίγει τα φτερά της και γίνεται μια υπέροχη γυναίκα στο πλευρό του, και εκείνος δείχνει τόσο ευτυχισμένος μαζί της. Είναι ο φίλος της, ο οδηγός της, ο εραστής της. Κλείνει τα μάτια και χάνεται στο όνειρο ενός παθιασμένου φιλιού που κρατάει τρία χρόνια, με μυστικά ραντεβού και ατελείωτο έρωτα.
Όμως όλα τα όνειρα κάποτε σταματούν. Εκείνος τελειώνει την σχολή του και πρέπει να γυρίσει στην οικογένεια του. Εκείνη βουρκώνει, θέλει να του πει τόσα και συνάμα δεν έχει να του πει τίποτα. Ήξερε από την αρχή ότι θα γίνει για αυτό, για αυτό άλλωστε δεν βάλανε ποτέ και ταμπέλες σε αυτό που είχαν.
Τα επόμενα χρόνια γυρίζει ο καθένας στην ζωή του, θα ξανασυναντηθούν κάποιες σπάνιες φορές σε χρόνο κλεμμένο και μυστικό, όμως τα σημάδια που άφησε ο ένας στην ψυχή του άλλου θα μείνουν για πάντα εκεί να ουρλιάζουν «ευχαριστώ».

Ευχαριστώ που ήσουν εκεί.
Ευχαριστώ που ήσουν μαζί μου.
Ευχαριστώ που είσαι εσύ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου