-->Νέες φωτογραφίες από αγώνες του Διαγόρα για το 2016-2017 --> Στην ετικέτα ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ, έχει προστεθεί η ενότητα ΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΜΟΥ, όπου και μπορείτε να βρείτε όλες τις φωτογραφίες και τα βίντεο που είναι σχετικά με το χωριό μας. -->Το kerkinitoday, είναι η ηλεκτρονική εφημερίδα ενός "άλλου" κόσμου από την καρδιά της Κερκίνης -->

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Οι ασθένειες από το Α - Ω_Χρόνια Ηωσινοφιλική Λευχαιμία

Χρόνια ηωσινοφιλική λευχαιμία (CEL) ονομάζεται ένα χρόνιο μυελοπολλαπλασιαστικό νεόπλασμα (καρκίνος του αίματος) στο οποίο παρατηρείται υπερβολικά υψηλός αριθμός ηωσινόφιλων (ενός τύπου λευκών αιμοσφαιρίων) στο αίμα, το μυελό των οστών και τους περιφερειακούς ιστούς. Σε άτομα που πάσχουν από χρόνα ηωσινοφιλική λευχαιμία ο αριθμός των ηωσινοφιλών κυττάρων είναι μεγαλύτερος από ή ίσος με 1.5 × 109 / L αίματος.
Για να γίνει η διάγνωση της CEL, θα πρέπει να εντοπιστεί κλωνικότητα των ηωσινοφίλων ή μια αύξηση των βλαστικών κυττάρων στο αίμα ή στο μυελό των οστών. Σε πολλές περιπτώσεις, ωστόσο, είναι αδύνατο να αποδειχθεί κλωνικότητα των ηωσινοφίλων και γι’ αυτό, εάν δεν υπάρχει ούτε αύξηση των βλαστικών κυττάρων, διαγιγνώσκεται ιδιοπαθές υπερηωσινοφιλικό σύνδρομο (HES). Λόγω της δυσκολίας στη διάκριση μεταξύ χρόνιας ηωσινοφιλικής λευχαιμίας και ιδιοπαθούς υπερηωσινοφιλικού συνδρόμου, η πραγματική συχνότητα εμφάνισης αυτών των ασθενειών είναι άγνωστη.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ
Τα συνήθη συμπτώματα περιλαμβάνουν:
Πυρετό

Κόπωση
Βήχα
Αγγειοοίδημα
Μυϊκούς πόνους
Κνησμό
Διάρροια
Δεν έχει εντοπιστεί καμία ειδική ή κυτταρογενετική ή μοριακή γενετική ανωμαλία που να σχετίζεται με την Χρόνια Ηωσινοφιλική Λευχαιμία, ενώ σε περίπου 10% των ασθενών, η ηωσινοφιλία δεν εμφανίζει συμπτώματα και ανιχνεύεται παρεμπιπτόντως.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ
Λόγω της σπανιότητας αλλά και της μεταβλητότητας της κλινικής πορείας της Χρόνιας Ηωσινοφιλικής Λευχαιμίας, η οποία δεν έχει την ίδια εξέλιξη σε κάθε ασθενή, η βέλτιστη θεραπεία της νόσου παραμένει αβέβαιη και εξειδικεύεται κατά περίπτωση. Η ποικιλομορφία της νόσου κυμαίνεται από περιπτώσεις στις οποίες η κλινική εικόνα παραμένει σταθερή για δεκαετίες, σε περιπτώσεις με ταχύτατη εξέλιξη σε οξεία λευχαιμία.

Η θεραπεία, ωστόσο μπορεί να περιλαμβάνει τα κορτικοστεροειδή, φάρμακα χημειοθεραπείας (όπως υδροξυουρία), και θεραπεία με ιντερφερόνη. Ορισμένοι ασθενείς μπορεί να ανταποκριθούν σε ένα νεότερο φάρμακο που ονομάζεται μεσυλικό imatinib, το οποίο συχνά χρησιμοποιείται στη θεραπεία της χρόνιας μυελογενούς λευχαιμίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ενδείκνυται η μεταμόσχευση μυελού των οστών ή βλαστοκυττάρων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου