-->ΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΜΟΥ, μεγάλη επιτυχία και αναγνώριση για την προσπάθεια μας έρχεται τις επόμενες ημέρες. -->Το kerkinitoday, είναι η ηλεκτρονική εφημερίδα ενός "άλλου" κόσμου από την καρδιά της Κερκίνης -->

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Δεν είναι όλες οι γκόμενες αντροχωρίστρες

Το τρίτο πρόσωπο, ο εφιάλτης καθενός μας, ο τρόμος και ο φόβος σε μία σχέση, οι εμπειρίες και τα φαντάσματα του παρελθόντος που αν σου τύχει σε καταδιώκει μια ζωή.
«Ξέρεις πως δεν είμαι αντροχωρίστρα» ψέλλισε η Βασιλική, καθώς μου έλεγε την ιστορία της για τον Σπύρο. Ήμουν βλέπεις ένας από τους τρεις ανθρώπους που γνώριζαν για αυτή τη σχέση στην οποία κανείς δεν έβαλε ταμπέλα.
Μια ιστορία που σίγουρα την έχεις ξανακούσει και εσύ, την έχεις ζήσει, την έχεις φιλτράρει μέσα σου και γνωρίζεις πως μέχρι να ενδώσεις, έχεις παλέψει μέχρι εσχάτων για να το αποφύγεις.
Έστω και μετά από ένα χρόνο που σταμάτησε κάθε επικοινωνία με τον Σπύρο, αλλά δε σταμάτησε να τον σκέφτεται, είχε το βάρος μέσα της. Το βάρος μίας ερωτευμένης γυναίκας, το βάρος ενός έφηβου κοριτσιού που μεγάλωσε με την απατημένη μητέρα της να βγάζει όλες τις γκόμενες αντροχωρίστρες κι όλες τις απατημένες αγγέλους. Και φυσικά όλοι οι άντρες το μήλον της έριδος.
Τη μόνη ταμπέλα που κρατάει σήμερα είναι αυτή της ερωτευμένης γυναίκας. Μετά τον Σπύρο όλες τις άλλες τις έδωσε στον παλιατζή που περνάει τις Κυριακές από τη γειτονιά της. Μετά τον Σπύρο ανακάλυψε πως δεν είναι όλα άσπρο και μαύρο, και έζησε στο γκρι.
Ο έρωτας δεν κλειδώνεται σε χρυσούς κρίκους περασμένους σε χέρια δεξιά, σου σπάει τα κόκκαλα, στο έχω ξαναπεί, σε αναδιαμορφώνει, σου γκρεμίζει κάθε μέχρι πρότινος ηθική.
Αυτό συνέβη στην Βασιλική. Δεν ήταν ο πρώτος παντρεμένος που τη φλέρταρε, ήταν όμως ο μόνος που ερωτεύτηκε και ενέδωσε. Με δισταγμό και δικαστήρια μέχρι να το αποφασίσει.

Όμως αυτά τα νιώθεις από τη πρώτη στιγμή, έρχονται και σου κολλάνε στα ρουθούνια και η πινακίδα ακατάλληλο δια ενηλίκους αρχίζει και αναβοσβήνει σαν τρελή. Η έξοδος κινδύνου είναι ανοιχτή και δίπλα σου. Μα δεν κουνιέσαι βήμα. Λες θα τα καταφέρω, είμαι δυνατή εγώ, δεν είναι τίποτα σπουδαίο, θα περάσει. Αχ Βασιλική, δεν περνάει όμως ε; Τώρα το ξέρεις πια, έτσι δεν είναι;
Τα συναισθήματα πάντα θα βρίσκουν τρόπο να υπερβαίνουν τη λογική, να την παρασέρνουν, να την πείθουν πως όσα προστάζουν αυτά είναι το σωστό, και αν δεν πάψει να είναι πνεύμα αντιλογίας τη φιμώνουν και την αλυσοδένουν σε μια γωνιά.
Ο Σπύρος την αγάπησε, κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει, ίσως γιατί κανείς δεν είναι σε θέση να μιλήσει για τα συναισθήματα του άλλου. Μα είχε μια γυναίκα να τον περιμένει κάθε απόγευμα μετά τη δουλειά, αγκαλιά με το παιδί τους. Δύσκολα τα πράματα. Σκοτεινά, σαν ένα κατάμαυρο δάσος με μόνο φως τις ώρες κοντά στην Βασιλική, αυτό της έλεγε.
Υποσχέσεις δεν άκουσε από αυτόν. Η εκδήλωση προθέσεων που δεν μπορούσε να κάνει πράξη δεν ήταν το φόρτε του. Και σίγουρα θα ήταν άδικο για τη Βασιλική. Μα ούτε και αυτή του ζήτησε ποτέ τίποτα. Ίσως και αυτό να ήταν το μεγαλύτερό της λάθος.
Αγαπήθηκαν ήσυχα, με μια συντροφικότητα που γεννιέται ανάμεσα σε φοβισμένους ανθρώπους. Φοβισμένοι από τη δύναμη των όσων νιώθουν, φοβισμένοι για το επόμενο βήμα, για το αύριο, για το μέλλον που δεν προδιαγράφεται λαμπρό όπως το παρόν. Έτσι σκέφτονται οι φοβισμένοι άνθρωποι και ντύνονται σαμποτέρ.
Και η Βασιλική ντύθηκε το ρόλο του θύτη και του θύματος, διπλός και άχαρος ρόλος και πήρε αποφάσεις για δύο. Έγραψε με το αριστερό της χέρι το τέλος και ας είναι δεξιόχειρας, ανορθόγραφα και βιαστικά μήπως και ο Σπύρος καταλάβει. Και αυτά τα «τέλος» είναι οριστικά, αλλά κουτσουρεμένα.
Για έξι μήνες κήρυξαν πόλεμο. Το πλήγωμα των ερωτευμένων φέρνει συναισθηματική κακοποίηση, το ξέρεις.
Η Βασιλική μιλάει για θυσίες και θυμώνει. Για έναν άντρα που τελικά αποδείχτηκε ότι ήταν σαν όλους τους άλλους, που θέλανε να ρίξουνε το απόρθητο φρούριο και ύστερα τι;. Ο Σπύρος δε μιλάει. Και όταν μιλάει, επιτίθεται, και όταν επιτίθεται πονάει. Γιατί και για αυτόν η Βασιλική ήταν η υπέρβασή του και ας μην της το ομολόγησε ποτέ. Και ο πόλεμος συνεχίζεται με απαξιώσεις, με αδιαφορία, με συμπεριφορές που θα βρεις στις σχολικές αυλές με θυμωμένα παιδιά.
Μια μέρα πήρε τη τσάντα της και έφυγε από το γραφείο, βρήκε νέα δουλειά, άλλαξε περιβάλλον. «Θέλω να πάω κάπου που θα με σέβονται» μου είπε αποφασιστικά όταν το συζητούσαμε το προηγούμενο βράδυ. Ήξερα πως ο λόγος ήταν άλλος. Μια προσπάθεια να ξεχάσει, να της περάσει, η επιθυμία της να ανακουφιστεί, πως τουλάχιστον έτσι θα είναι πιο εύκολα και για τους δυο.
Και σήμερα μετά από έναν χρόνο είμαστε εδώ να μου μιλάει για αυτόν. Τον αναφέρει σαν ένα μάθημα ζωής, μιλάει για όσα της πρόσφερε, σαν μια εμπειρία. Μα πίσω από αυτά τα λόγια, κρύβεται ακόμη ο Σπύρος της, ο δικός της Σπύρος, χωρίς ταμπέλες και βέρες.

«Κάποιος έπρεπε να φύγει» μου λέει και πίνει μια γουλιά καφέ. Κοιτάζει ένα ζευγάρι που κάθεται δίπλα μας με το μωρό τους. «Δεν είναι όλες οι γκόμενες αντροχωρίστρες. Δεν είναι καν γκόμενες. Ερωτευμένες είναι. Και τυχαίνει σχεδόν πάντα να ερωτεύεσαι τον πιο ακατάλληλο άνθρωπο.»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου