-->ΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΜΟΥ, μεγάλη επιτυχία και αναγνώριση για την προσπάθεια μας έρχεται τις επόμενες ημέρες. -->Το kerkinitoday, είναι η ηλεκτρονική εφημερίδα ενός "άλλου" κόσμου από την καρδιά της Κερκίνης -->

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Ούτε εσύ με ξέχασες, έτσι;

Ήταν από τις γνωριμίες που δεν έχουν το άγχος της πρώτης επαφής μιας και τους σύστησε ένας κοινός φίλος. Αυτή φορούσε μια μπλούζα AC/DC και μια πράσινη παντάνα στα μαλλιά. Αυτός θυμάται πιο πολύ τα μάτια της που ήταν ζεστά και μεγάλα. Σταμάτησε ο χρόνος μέσα σε κείνα τα μάτια. Γραπώθηκε η ψυχή να τα χορτάσει. Πειράγματα, χαμόγελα, φλερτ. Μύρισε έρωτας · μόνο που κανείς τους δεν το κατάλαβε.
Παιδιά της διαχρονικής μουσικής και οι δύο, οπαδοί του rock, του metal και του hip-hop. Αυτή ροκού στο είναι της. Κι αυτός το λάτρεψε. Οι παρέες τους έγιναν μία για να υπογράψουν το πιο όμορφο καλοκαίρι που πέρασαν ποτέ. Οι δυο τους σε μια χημεία που μύριζε μπαρούτι και η έλξη τους ένα όπλο που θα εκπυρσοκροτούσε από λεπτό σε λεπτό.
Το όπλο αφοπλίστηκε από τον κολλητό του που ήταν ερωτευμένος μαζί της. Από τον κολλητό που δεν είχε άλλη κουβέντα να πει παρά μόνο πόσο τον τρέλανε κι αναζητούσε τρόπους να την προσεγγίσει. Κι ο πρωταγωνιστής μας γελούσε μέσα του λίγο από την ειρωνεία της τύχης λίγο από το πόσο εύκολο ήταν για τον ίδιο να της μιλά, να την ακούει, να τη νιώθει κοντά του.
Ένας άνθρωπος που στην πρώτη ματιά που έχεις μαζί του μπορεί να σου μιλάει κατευθείαν στη ψυχή, δεν μπορεί να είναι φενάκη. Μόνο αλήθεια μπορεί να είναι.
Ένα βράδυ μετά από πάρτι της παρέας κοιμήθηκαν όλοι στο ίδιο σπίτι. Οι δυο τους έμειναν να συζητάνε μέχρι αργά. Αυτός με ένα ποτήρι αλκοόλ στο χέρι για να συμμαζέψει τη ζωή μαζί και τις σκέψεις του. Αυτή να τον ακούει και με κατανόηση να του παίρνει το ποτήρι όταν δεν μπορούσε να πιει άλλο. Ξάπλωσαν στον καναπέ που είχε μείνει άδειος. Αυτός μπροστά κι αυτή από πίσω να τον αγκαλιάζει σφικτά λες και προσπαθούσε να του γιατρέψει τις πληγές κι ας μην ήξερε γιατί ήταν ανοιχτές. Αισθανόταν την ανάσα της στο λαιμό του όλο το βράδυ. Αισθανόταν τα χέρια της σωστικές λέμβους από όσα τον έπνιγαν. Μύρισε ξανά έρωτας · μόνο που αυτή τη φορά το κατάλαβαν και οι δύο. Κι αυτή τη φορά δεν έπρεπε να μιλήσουν. Έπρεπε να παραμερίσουν τα συναισθήματα που είχαν και να κρατήσει ο ένας τον άλλο ως φίλο ή αδελφό ή ως απωθημένο.

Ο κολλητός του εξέφρασε το ενδιαφέρον που είχε για κείνη και μετά την απόρριψη από μέρους της έφυγε στο στρατό και απομακρύνθηκε. Αυτή πήγε για σπουδές στην άλλη άκρη της Ελλάδας. Ο πρωταγωνιστής μας συνέχισε τις σπουδές του.
Τελικά πόσα «απαγορεύεται» μας χρεώνει η ζωή; Ποιους σεβασμούς στη φιλία θα χρεωθούμε; Πόσα απωθημένα θα έχουμε να πληρώσουμε στο λογαριασμό; Για κάτι που είναι τόσο όμορφο όπως ο έρωτας δεν θα έπρεπε να υπάρχουν καν λογαριασμοί.
Όμως, ποιος μιλά για αποστάσεις στον έρωτα; Αυτοί που ψάχνουν προφάσεις.
Ε λοιπόν, οι πρωταγωνιστές μας δεν έψαχναν. Μιλούσαν κάθε μέρα, όλη μέρα. Αντάλλαζαν τραγούδια, μάθαιναν μαζί νέα ακούσματα και ταξίδευαν νοερά στον κόσμο που είχαν φτιάξει. Σε έναν κόσμο που δε μετρούσαν χιλιόμετρα και που δεν πλήρωναν διόδια για να συναντηθούν.
Ήταν όμως φίλοι. Σε κάθε έξοδο αρκούνταν σε ένα «να προσέχεις» κι έκρυβαν έτσι τους χτύπους του έρωτα και την αγωνία μήπως κάποιος από τους δύο κάνει χώρο στη ζωή του για τρίτο πρόσωπο.
Πέρασαν έτσι οι μήνες και γύρισαν στο πατρικό τους για τις γιορτές. Βγήκε όλη η παρέα για καφέ και τότε κάποιος είπε «Συμπεριφέρεστε σαν ζευγάρι». Αυτή η κουβέντα στάθηκε η αρχή του τέλους λες και τους ξεμπρόστιασε η αλήθεια. Λες και δεν άντεχαν να τη σηκώσουν ή ήταν τόσο δυνατή που φοβήθηκαν την έντασή της.
Το κορίτσι κράτησε αποστάσεις, καθόταν πάντα σε θέση ασφαλείας, τα λόγια τους έγιναν μόνο ματιές και τα στοιχεία που δημιουργούσαν χημική ένωση εξατμίστηκαν. Ένα τοίχος υψώθηκε ανάμεσά τους. Αυτή τον απέφευγε κι αυτός έκανε σχέση. Για να ξεχάσει, για να σωθεί, ποιος ξέρει;
Πέρασε ένας χρόνος και κάτι από τότε. Πονάει το μέτρημα, κυρίως όσο μεγαλώνει.
Αυτός τη ζει μέσα από κάτι φωτογραφίες της παρέας που ξέμειναν, την ακούει διαβάζοντας τις συνομιλίες που έκαναν κάποτε, της μιλάει κάθε βράδυ για καληνύχτα. Κι ας μην την αγγίζει κι ας τώρα έμαθε καλά τι σημαίνει απόσταση.
Εκείνη προχώρησε στη ζωή της με κάποιον άλλο. Η μουσική τους αντικαταστάθηκε από ελληνικά τραγούδια. Η μπαντάνα στα μαλλιά της έγινε ξεσκονόπανο. Την μπλούζα των AC/DC την έκανε πιτζάμα. Και έμεινε εκείνος κολλημένος στο παρελθόν τους. Να τη θυμάται όπως τη γνώρισε. Να περιμένει να συστηθούν ξανά από την αρχή και να αλλάξει την τροπή των γεγονότων. Να φαντάζεται να ξαναδεί το αστέρι στη ματιά της.

Κι όταν μια μέρα θα συναντηθούν ξανά ίσως με το βλέμμα να πουν «ούτε εσύ με ξέχασες έτσι;» αναζητώντας την απάντηση στα ίδια μάτια που μιλούσαν κάποτε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου