Το νέο KerkiniToday είναι γεγονός, με λιγότερες αναρτήσεις αλλά σχετικές σχεδόν όλες με τον τόπο μας -->Αναζητήστε το Σαββατοκύριακο την ανάρτηση "ΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΜΟΥ", με την μεγάλη επιτυχία και αναγνώριση για την προσπάθεια μας. -->

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Η ηθική σου που με πλήγωσε

Η ιστορία αυτή πραγματεύεται έναν καλοκαιρίνο έρωτα, τα εμπόδια που έφερε το φθινόπωρο και μια μεγάλη απόφαση.
Η Άλκηστη πήγε παραδοσιακά στο νησί που κάθε χρόνο τιμούσε με τις φίλες της.
Φρεσκοχωρισμένη και με προδιάθεση άρνησης για κάθε νέο έρωτα, εκνευριζόταν με το παραμικρό όταν κάθε ενοχλητικός τυπάκος προσπαθούσε επίμονα να κερδίσει την προσοχή της.
Κι εκεί που νόμισε ότι είχε κλειστεί για τα καλά στο καβούκι της μοναξιάς της κι ότι τίποτα δε θα μπορούσε πλέον να τη συγκινήσει, το τελευταίο βράδυ τους στο νησί πάνω στα απανωτά μοχίτο και τα σφηνάκια τεκίλας ήρθε ξαφνικά στο μυαλό της το λαϊκό άσμα «μόλις σε είδα, είπα φέρτε σεισμογράφο».
Ψηλός, μελαχρινός και κυρίως με χαμόγελο που την έκανε να τον θαυμάζει σαν χαζό και φυσικά ούτε λόγος για τις δήθεν αιώνια ορκισμένες της αναστολές. Πάνε αυτά. Στάχτη και μπούλμπερη με ένα βλέμμα κι ένα χαμόγελο με οδοντοστοιχια που θα πρωταγωνιστούσε σεδιαφήμιση οδοντόκρεμας.
Αμοιβαίες οι πεταλουδίτσες, γι αυτό και η αποχώρηση της Άλκηστης από το νησί δεν στάθηκε καθόλου εμπόδιο για τη μεταξύ τους γνωριμία.
Λίγες μέρες μετά, είχαν πάρει φωτιά τα facebook, τα viber, τα skype κι όλα τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης που σχωράτε με αλλά είναι πολλά και δεν τα ξέρω η γυναίκα.
Μερικές κουβέντες ήταν αρκετές για να σφραγίσουν τη δύναμη εκείνου του πρώτου βλέμματος στο παραλιακό μπαράκι. «Αποφασίσαμε να είμαστε μαζί, χωρίς να σκεφτούμε τίποτα», μου ανάφερε η Άλκηστη και δεν έχω λόγο να μην την πιστέψω. Κάποιες ματιές είναι τόσο δυνατές, που οτιδήποτε άλλο καθυστερεί δυο ανθρώπους να ‘ναι μαζί, είναι περιττό και τους φθείρει.

Και να που η ρημάδα η απόσταση αποδείχθηκε τόσο μικρή και τόσο ανούσια λεπτομέρεια στη σχέση τους. Ξυπνούσαν και κοιμόντουσαν μαζί. Είχαν ενώσει τις ζωές Αθήνας-Σαλονίκης με κοινό σημείο συνεύρεσης τους, την καρδιά τους. Στην καρδιά τους στηρίζονταν και ήταν πλέον και οι δύο σίγουροι για το τι ήθελαν.
Η συνάντησή τους τα επόμενα Χριστούγεννα, ήταν απλώς το κερασάκι στην ιστορία τους. Στην ένωσή τους, κάθε τι που πλήγωσε την Άλκηστη φαινόταν ξαφνικά τόσο μακρινό. Είχαν ξυπνήσει μέσα της όλα όσα για τα οποία φιλοσοφούσαν οι φιλενάδες της τόσο καιρό κι αυτή τα αγνοούσε ηθελημένα.
Είχε ξαφνικά συνειδητοποιήσει ότι η μοναδική εκδίκηση στον πόνο του παρελθόντος της ήταν η ευτυχία της. Γι αυτό και αποφάσισε να δοθεί δίχως αύριο μιας και όλα τα δεδομένα ήταν με το μέρος της.
Εκείνος ήταν η αιτία που άλλαξε, η αθόρυβη επιμονή του και το παντός καιρού χαμόγελό του που έλαμπε σε κάθε της σκοτάδι.
Πολύ καλό για να ‘ναι αληθινό, είμαι σίγουρη πως ψιθυρίζετε αυτή τη στιγμή και δε σας αδικώ καθόλου μιας κι εγώ είχα σκεφτεί ακριβώς το ίδιο καθώς διάβαζα την πριγκιπική μέχρι τότε ιστορία τους.
Και επειδή οι εξαιρέσεις είναι δυστυχώς για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα, το παρελθόν του νεαρού χτύπησε ξαφνικά την αρμονία τους, πατώντας επώδυνη και για τους δύο παύση στο παραμύθι τους.
Και σαν σκηνή από ελληνική σαπουνόπερα που θες να μπεις στην οθόνη και να σπάσεις το γυαλί δίχως αύριο, εμφανίζεται η πρώην με την κοιλιά στο στόμα. Ήταν ήδη εφτά μηνών όταν το ανακοίνωσε στην Άλκηστη.
Φέρθηκε σαν κύριος όμως, μιας και όπως περιγράφεται στο γράμμα, οι προθέσεις του αφορούσαν μόνο την αναγνώριση του παιδιού. Η γυναίκα της ζωής του ήτανε η Άλκηστη και μ’ αυτήν ήθελε να προχωρήσει.
«Μεγάλη μπουκιά φάε και μεγάλο λόγο μην πεις», λέει η γιαγιά μου. Με τη γέννηση του παιδιού λοιπόν, τα πράγματα στο κεφαλάκι του πρίγκιπα άλλαξαν και πήραν σύντομα ανάποδη τροχιά.
Είχε ξυπνήσει το ένστικτο της ηθικής μέσα του. Η πίεση απ’ τους δικούς του για τα ηλίθια μάτια του κόσμου και η δική του λογική, τον οδήγησαν στο να σταθεί δίπλα στη μητέρα του παιδιού του μιας και θεωρούσε ότι του ανήκει μια τεράστια ευθύνη και θα τον κυνηγούσαν οι τύψεις μια ζωή αν την εγκατέλειπε.
Ο κάθε άντρας όταν γίνεται πατέρας τρελαίνεται, θέλει να δώσει ότι έχει κι ότι δεν έχει στο παιδί του ανεξάρτητα με τη σχέση που έχει με τη μητέρα του.
Παρ’ όλ’ αυτά, η Άλκηστη παρέμεινε στο πλευρό του. Όσο δύσκολο κι αν της ήταν, διαχώρισε τη σχέση τους απ΄ το παιδί του και πριν το καταλάβει είχε γίνει η πιο πιστή του σύμβουλος. Και αυτός έδειχνε να το εκτιμά. Με τέτοια κεραμίδα και να βρήκαν τη χρυσή τομή, μόνο επιπολαιότητα και περιστασιακή σχέση δε φανερώνεται.
Γι αυτό και κατανοώ απόλυτα ότι ο κόσμος της γκρεμίστηκε, στο άκουσμα της απόφασής του να μείνει με τη μητέρα του παιδιού του.
Ήταν ίσως η πιο δύσκολη στιγμή της ζωής της γιατί γνώριζε καλά πως τίποτα πια δε θα ‘ναι το ίδιο. Λίγα δευτερόλεπτα ήταν υπεραρκετά για να ενώσει όλα τα κομμάτια απ το παρελθόν της, να θυμηθεί και το πιο μικρό που την πλήγωσε και να χωθεί για ακόμη μια φορά στον εαυτό της.
Κι εκεί που το κεφάλι της βρισκόταν σε μία συνεχή αναμονή για τη μεγάλη έκρηξη και οι δυνάμεις της αναμετριόνταν με τη λογική της που λιγόστευε όλο και πιο πολύ, το τελειωτικό κτύπημα ήρθε όταν στα χέρια της έπεσε η αγγελία του γάμου του λεγάμενου με τη λεχώνα πρώην.
Και σαν να γνώριζε την κατάστασή της, είχε τρέξει να προλάβει. Για ένα βράδυ ολόκληρο είχαν αναλωθεί κάπου μεταξύ έρωτα και εξηγήσεων. Αυτήν αγαπούσε. Δεν υπήρχαν πια αμφιβόλιες.
Η λογική του όμως δεν του επέτρεπε να αφήσει μόνη της μια μητέρα και ένα παιδί που είναι το μόνο που δε φταίει σε τίποτα σε αυτήν την ιστορία. Έτσι του υπέταξαν οι αρχές του. Οι ίδιες αρχές με τις οποίες είχε καταφέρει να λυγίσει τη σκληρότητα και τη δυσπιστία της Άλκηστης.
Είχε αποφασίσει να επωμιστεί και ν’ αναλάβει τις τρομερές συνέπειες των πράξεων του θυσιάζοντας την ευτυχία του στο βωμό των ευθυνών του.
Τίποτα όμως δεν ήταν αρκετά ισχυρό για να σβήσει όσα ένιωθε για την Άλκηστη. Κάθε μέρα εδώ και δύο χρόνια τα πρωινά της συνοδεύονται από τη δικιά του καλημέρα και τα δικά του «σ’αγαπώ».
Πατά γερά στη γη αλλά τα έχει ανάγκη τα μηνύματά του, μιας και είναι η μοναδική επαφή μαζί του, που της απέμεινε.
Κι είναι σε αυτά τα «σ’ αγαπώ» που βρίσκει δύναμη να προχωρήσει μακριά του.
Συνέχισε να ερωτεύεται τα χωρίς λογική μάτια του, ενώ παράλογα προσπαθεί να ζήσει μέσα από τα συντρίμμια της.
Και είναι πεπεισμένη ότι μπορεί να τα καταφέρει. Κι εμείς μαζί σου!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου