Το νέο KerkiniToday είναι γεγονός, με λιγότερες αναρτήσεις αλλά σχετικές σχεδόν όλες με τον τόπο μας -->Αναζητήστε το Σαββατοκύριακο την ανάρτηση "ΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΜΟΥ", με την μεγάλη επιτυχία και αναγνώριση για την προσπάθεια μας. -->

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Κουράστηκε να προσπαθεί για μια συγχώρεση που δεν ερχόταν

Πέρασαν τρία ολόκληρα χρόνια μαζί κι ας βρίσκονταν από απόσταση. Αθήνα αυτή, Καμένα Βούρλα εκείνος. Γέμιζαν το κενό της απουσίας με εκπλήξεις και συνεχείς επισκέψεις ώστε να μπορούν να βλέπονται όσο το δυνατόν συχνότερα. Ένιωθαν τόσο ερωτευμένοι, χάριν σε αυτόν έπαψε να είναι εγωίστρια.
Τα πράγματα όμως άρχιζαν να αλλάζουν όταν ένα καλοκαίρι εκείνος πήγε να δουλέψει στο εστιατόριο ενός συγγενή σε κάποιο νησί. Εκείνης της έλειπε αφόρητα, ζητούσε απεγνωσμένα να μιλάνε βάζοντας κάμερα για να μπορέσει έστω και λίγο να τον δει. Εκεί δούλευε για πάνω από δεκαπέντε ώρες την ημέρα ενώ στο τέλος ζοριζόταν να κρατήσει ακόμα και τα μάτια του ανοιχτά. Αυτή αρχίζει να νιώθει πως την παραμελεί και σε μια καθαρά αντιδραστική κίνηση, τον απατάει.
Το ποτήρι όμως ξεχείλισε λόγω του ατόμου που επέλεξε να το κάνει. Ήταν κάποιος που αυτός αντιπαθούσε για δικούς του προσωπικούς λόγους κι εκείνη ήταν ενήμερη. Μόλις μαθαίνει για το γεγονός της απιστίας, απομονώνεται. Για μια ολόκληρη μέρα χάνεται από προσώπου γης. Δε σηκώνει τηλέφωνα ούτε απαντάει στα μηνύματά της.
Την επόμενη ήταν η δική του σειρά για να πει την απόφασή του. Της λέει ότι βαρέθηκε, ότι έχει πια ξενερώσει και πως ο χωρισμός δεν ήταν παρά μονόδρομος. Αυτή σέβεται την απόφασή του και για λίγο καιρό αποσύρεται απ’ τη ζωή του. Όταν όμως μαθαίνει πως έχασε τη σχολή της επιλογής του στην Αθήνα για λίγα μόνο μόρια και τελικά πέρασε Θεσσαλονίκη, αρχίζει πάλι να του στέλνει σποραδικά μηνύματα.
Ήταν όμως η μέρα των γενέθλιων της, τότε που θα βρίσκονταν και πάλι πρόσωπο με πρόσωπο. Αυτή κατέβηκε για να γιορτάσει με τις κολλητές στα Καμένα Βούρλα, εκείνος ήταν ήδη εκεί. Όλο το βράδυ αντάλλασαν ματιές γεμάτες ένταση. Το ίδιο γίνεται και τα Χριστούγεννα που ξανά ειδωθήκαν μα τίποτα παραπάνω δε συνέβη μεταξύ τους. Κάθε προσπάθεια επικοινωνίας από μέρους της, έπεφτε στο κενό.

«Μεθάει για σένα», της έλεγαν κι αυτό έγινε φανερό όταν ύστερα από τέσσερις μήνες σιωπής έλαβε μια μεθυσμένη απάντησή του σε κάποιο από τα μηνύματά της. Την προέτρεπε να συνεχίσει τη ζωή της γιατί εκείνος δεν μπορούσε να κάνει τίποτα πλέον για αυτούς τους δύο. Ακολούθησαν αλλά τέσσερα μηνύματα και σιγά-σιγά άρχιζε να δείχνει το πόσο πληγωμένος πραγματικά αισθανόταν.
Πάνω στην τρέλα της στιγμής και με σύμμαχο τον κολλητό του, σε περίπτωση που εκείνος αρνιόταν ακόμα και να τη δει, παίρνει την απόφαση να ανέβει Θεσσαλονίκη για να μπορέσει να του ζητήσει συγγνώμη κατάματα και να του πως αποδέχεται το λάθος της και έχει μετανιώσει. Μίση ώρα πριν φτάσει το λεωφορείο στον προορισμό του, στέλνει τελεσίγραφο πως έρχεται εκεί και θα τον περιμένει να εμφανιστεί στα ΚΤΕΛ για μια ώρα.
Κι εκείνος ενώ μέσα του πάλευαν η χαρά με την έκπληξη και το σοκ, κάνει τελικά την εμφάνισή του. Της κρατάει τη βαλίτσα σε όλη τη διαδρομή έως το σπίτι του, τη ρωτάει με ενδιαφέρον αν είναι κουρασμένη ή μήπως πεινάει. Αφού φτάσουν ζητάει να μάθει το λόγο της επίσκεψής της.
Εκείνη θέλει να τη συγχωρέσει, να είναι και πάλι μαζί. Αυτός όμως στέκει για μια ακόμα φορά ανένδοτος. Την αγαπάει, της λέει μα δεν έχουν πια κοινό μέλλον. Πνίγεται σε λυγμούς και μόνο μετά από κάμποση ώρα καταφέρνει τελικά να ηρεμήσει και να αισθανθεί πιο άνετα.
Ύστερα όλα μοιάζουν να έχουν αλλάξει. Αρχίζουν να γελάνε, ανταλλάσουν πειράγματα ενώ εκείνος της έδινε τρυφερά φιλιά στα χέρια και το κούτελο. Κοιμούνται αγκαλιασμένοι και τα ξημερώματα την ξυπνάει φιλώντας τη μαλακά στην πλάτη. Ανίκανη να του αντισταθεί γυρίζει και τον φιλάει. Κάνουν έρωτα με πάθος αλλά ύστερα ακολουθεί αμηχανία και σιωπή.
Αποφασίζουν τελικά να βγουν. Εκείνη έχοντας πιει λίγο παραπάνω πάει προς την τουαλέτα κι αυτός προθυμοποιείται να τη συνοδέψει. Πριν μπουν όμως ξανά στο μαγαζί την αρπάζει και τη φιλάει. Της λέει ότι είναι λάθος αυτό που συμβαίνει μα τη θέλει τόσο που είναι πάνω απ’ τις δυνάμεις του. Αυτή του εκμυστηρεύεται ότι θέλει να είναι κοντά του και προσπαθεί να περάσει Θεσσαλονίκη για σπουδές.
Μόλις όμως γυρίζουν σπίτι δεν ξαναγγίζουν ο ένας τον άλλον. Αυτός εξωτερικεύει όλα αυτά που νιώθει παίζοντας ερωτικά τραγούδια στην κιθάρα του και αυτή με πόνο απλά τον παρακολουθεί.
Την επόμενη μέρα ο δρόμος της επιστροφής τους χωρίζει και πάλι. Τη βάζει στο λεωφορείο και πειράζοντάς την, της λέει να μην τον ξαναενοχλήσει. Οι μέρες περνούν κι όταν του στέλνει ένα μήνυμα για να δει αν είναι καλά ανταλλάσουν μονάχα δύο βιαστικές κουβέντες. Ο έρωτας όμως κι ο πόθος για τον άλλον δε σου δίνουν την απαιτούμενη υπομονή κι έτσι δύο εβδομάδες απ’ την τελευταία τους συνάντηση παίρνει την απόφαση να πάει πάλι και να τον βρει.
Αυτή τη φορά όμως δε βρίσκονται ποτέ. Λέει στον κολλητό του πως δε θέλει να τη δει και δεν εμφανίζεται καθόλου. Τότε καταλαβαίνει το λάθος της βιασύνης της κι αποδέχεται την επιθυμία του. Το επόμενο διάστημα επιλέγει να απομακρυνθεί. Το μόνο σημάδι πως τον σκέφτεται ακόμα είναι η ιεροτελεστία που υιοθέτησε. Κάθε Παρασκευή στις δώδεκα η ώρα του έστελνε κι από ένα μήνυμα, ένδειξη πως ακόμα προσπαθεί και θέλει να είναι μαζί του.
Δύο μήνες πέρασαν κι απαλλαγμένη πια από το άγχος των Πανελλαδικών ανεβαίνει για άλλη μια φορά βόρεια με την ελπίδα και την επιθυμία να τον ξαναδεί. Φτάνει έξω απ’ το σπίτι του, για εφτά ώρες τον περιμένει υπομονετικά στα σκαλοπάτια του, αλλά αυτός παραμένει άφαντος για τρεις ολόκληρες μέρες.
Οι φίλοι κι οι γνωστοί του, τη διαβεβαιώνουν πως τη θέλει όσο τίποτα και τη σκέφτεται συνεχώς μα εκείνη πληγωμένη ανεπανόρθωτα απ’ τη συμπεριφορά του, στέλνει ένα τελευταίο μήνυμα.

«Είσαι εγωιστής κι άνανδρος», του λέει, «δεν έχεις καμία παραπάνω αξία απ’ αυτήν που εγώ σου έδωσα». Κι αυτή τη φορά δεν περιμένει καμία του απάντηση.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου