Το νέο KerkiniToday είναι γεγονός, με λιγότερες αναρτήσεις αλλά σχετικές σχεδόν όλες με τον τόπο μας -->Αναζητήστε το Σαββατοκύριακο την ανάρτηση "ΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΜΟΥ", με την μεγάλη επιτυχία και αναγνώριση για την προσπάθεια μας. -->

Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017

Υπάρχουν και χειριστικοί άνθρωποι

Ήτανε 13 χρονών όταν τη γνώρισε. Δεν ήξερε τίποτα για τη ζωή. Εκείνη της τα έμαθε όλα. Άσχημα και μη. Εκείνη είναι ο λόγος που είναι δυνατή τώρα πια και που κανείς δε μπορεί να την κάνει ότι θέλει. Είχανε τρία χρόνια διαφορά. Δεκαέξι χρονών ο θύτης και δεκατρία χρονών το θύμα. Έχετε καθόλου ακουστά το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης;» Το σύνδρομο της Στοκχόλμης είναι ένα ψυχολογικό φαινόμενο κατά το οποίο όμηροι εκφράζουν συμπάθεια και συμπόνοια και έχουν θετικά συναισθήματα προς τους απαγωγείς τους, μερικές φορές σε σημείο που να υπερασπίζονται και ταυτίζονται με τους απαγωγείς. Αυτά τα συναισθήματα γενικά θεωρούνται παράλογα υπό το πρίσμα του κινδύνου ή ρίσκου που υπέστησαν τα θύματα, οι οποίοι μπερδεύουν ουσιαστικά την έλλειψη κακοποίησης από τους απαγωγείς ως μια πράξη καλοσύνης. *
Κάτι αντίστοιχο έζησε κι εκείνη. Ήρθαν κοντά. Παρ’ ότι δεν ήταν ομοφυλόφιλη, με κείνη ένιωθε μια έλξη. Με κείνη ένιωθε μοναδική γιατί την έκανε να νιώθει μοναδική. Ήταν η μόνη που την πρόσεχε και της μιλούσε με όμορφο τρόπο. Οι άλλοι την κορόιδευαν γιατί είχε περιττά κιλά κι οι «φίλες» της την είχανε κάνει πέρα.

Τα είχε με την καλύτερή της φίλη, αλλά η μικρή την ήθελε μόνο για την ίδια. Εκείνη, απ’ την άλλη μεριά, μιας κι ήταν μεγαλύτερη κι εθισμένη σε ουσίες, ζητούσε από το θύμα του να της δίνει λεφτά για οτιδήποτε ήθελε να κάνει (ουσίες, τατουάζ κτλ). Ήταν δυναμική. Δε την ένοιαζε που όλοι τη φωνάζανε αντράκι και λεσβιάρα. Είχε τόση αυτοπεποίθηση που σ’ έκανε και να τη φοβάσαι και να την ερωτεύεσαι ταυτόχρονα.
Αυτή, ερωτευμένη μαζί της, δε μπορούσε να καταλάβει πόσο χειριστική γινόταν. Ενώ τη χτυπούσε, την έβριζε και την κακομεταχειριζόταν ψυχολογικά, η μικρή ένιωθε πως για κείνη αυτό είναι αγάπη. Πως μόνο αν κάθεται να υπομένει όλ’ αυτά, θα μπορούσε να μπει στη καρδιά της μια και καλή.
Μια μέρα, ενώ εκείνη συνέχιζε να έχει παράλληλα τη σχέση με την κολλητή της, δώσανε το πρώτο τους φιλί. Το πρώτο φιλί της μικρής ήταν μαζί της. Ένιωθε όμως τέτοιο πάθος για την ίδια που δε μπορούσε να συγκρατηθεί. Δε την ενδιέφερε που «πρόδωσε» τη φίλη της. Για κείνη το συναίσθημα που της δημιουργούσαν τα χείλη της πάνω στα δικά της ήταν πέρα από κάθε φαντασία. Ο θύτης απειλούσε ότι θα το πει στη σχέση της αν δε συνεχίσει να της δίνει λεφτά όπως κι έγινε γιατί απλά ήθελε να χαλάσει τη σχέση τους. Ήθελε να μη μπορεί το θύμα του να βγει από αυτή τη κατάσταση που η ίδια την είχε εγκλωβίσει.
Ένα βράδυ, η μικρή αποφάσισε να τελειώνει αυτή την αρρωστημένη κατάσταση και να δώσει μια και να τ’ αφήσει όλα. Την πονούσε, αλλά δεν είχε άλλη επιλογή. Είχε χάσει το χαμόγελό της και την αισιόδοξη πλευρά της ζωής από τότε που έμπλεξε μαζί της.
Πήγε στο σπίτι των φίλων της άλλης για να την αφήσει. Ήταν εκεί και δυο φίλες της. Δε κατάλαβε πως συνέβησαν όλα αυτά. Έγιναν όλα τόσο γρήγορα. Βρέθηκε σ’ ένα κρεβάτι μ’ ένα μαξιλάρι στο πρόσωπο χωρίς να μπορεί να πάρει ανάσα, το παντελόνι της κατεβασμένο και τα χέρια της ακινητοποιημένα από τις άλλες δύο. Εκείνη, η «αγάπη» της, με ένα πλαστικό αντικείμενο να μπαίνει με βία μέσα της. Η πρώτη φορά της μικρής ήταν αυτή.
Πόνος και θλίψη. Ένιωθε πως δεν μπορεί να πάρει αναπνοή. Όλη της η αγάπη, εξατμίστηκε σε μερικά λεπτά. Εκείνες γελούσαν και την τραβούσαν βίντεο. Ένα βίντεο που αν δε τους έδινε λεφτά θα κυκλοφορούσε στο internet. Πόσα μερόνυχτα κοιτούσε τα διάφορα sites να δει αν ήταν πρωταγωνίστρια σε κάποιο απ’ αυτά τα αρρωστημένα βίντεο που ανεβαίνουν καθημερινώς στο internet και πολύ τα γουστάρουν κιόλας. 
Τη συγχώρεσε όμως. Όχι αμέσως, με τον καιρό. Και τη συγχώρεσε γιατί κατάλαβε πως αν δε συγχωρούσε και την ίδια αλλά και τον εαυτό της, δε θα μπορούσε να προχωρήσει στη ζωή της. Εκείνο το βράδυ αποφάσισε πως κανείς δε θα της φερόταν σαν σκουπίδι ξανά. Πως δε θα αφήσει κανέναν να την πληγώσει όπως εκείνη.
Πλέον είναι είκοσι χρονών. Έχει περάσει στη σχολή που ήθελε κι ετοιμάζεται να φύγει μακριά. Είναι επιτυχημένη, είχε τις σχέσεις της με αγόρια (κι όχι με κορίτσια όπως την έκανε εκείνη να πιστέψει για λίγο καιρό) και νιώθει πιο καλά από ποτέ με τον εαυτό της. Μ’ εκείνη δεν έχει επαφή. Μια φορά μόνο την είδε στο δρόμο και της είπε: «Είμαι περήφανη για εσένα.» Και πως θα μπορούσε άλλωστε να μην είναι όταν μπόρεσε να ξεπεράσει όλα όσα της είχε κάνει εκείνη;
Από την άλλη, στη μικρή δεν έμεινε ούτε πικρία ούτε κακία. Θέλει να είναι καλά ακόμη και μετά απ’ όλα αυτά που της έκανε, γιατί μέσα από τ’ άσχημα, της έδωσε την ώθηση να πατάει στα πόδια της καλύτερα από κανέναν άλλον. Την έκανε να είναι δυναμική, προσεκτική ναι μεν με τους ανθρώπους, αλλά χωρίς να κλείνεται. Η μικρή έκανε πράξη τη φράση «ότι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου