--> Το KerkiniToday, είναι η ηλεκτρονική εφημερίδα ενός "άλλου" κόσμου από την καρδιά της Κερκίνης -->

Τρίτη, 31 Ιουλίου 2018

ΕΥΦΥΟΛΟΓΗΜΑΤΑ ΔΙΑΣΗΜΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ



Ο ΓΚΙΩΝΗΣ ΚΑΙ Η ΛΕΥΚΑΔΑ


Σύμφωνα τέλος με την παράδοση της Λευκάδας, τα δυο αδέλφια φύλαγαν άλογα, ήταν βαλμάδες. Μια μέρα, όταν ο μικρότερος αδελφός γύριζε από τη βοσκή με το κοπάδι, ο μεγάλος τα μέτραγε και τα βρήκε ένα λιγότερο.
Ο μικρός αδελφός, όπως ήταν καβάλα στο άλογο έτρεξε κατά τη βοσκή, αλλά ξανάρθε χωρίς να φέρει άλογο. Οργίστηκε τότε ο μεγάλος του αδελφός, τραβάει την κουμπούρα του και τον σκοτώνει.
Το άλογο του σκοτωμένου μικρού αδελφού πήγε κι αυτό στη μάντρα. Τα μετράει ξανά ο φονιάς και τα βρίσκει σωστά. Τότε κατάλαβε πως δεν μετρούσε πριν εκείνο που καβαλίκευε ο αδελφός του. Είδε το άδικο, μετάνιωσε πικρά και παρακάλεσε κλαίγοντας το Θεό να τον κάνει πουλί.
Γι’ αυτή την εκδοχή, ο ποιητής Ιωάννης Πολέμης στο «παλιό βιολί», μιλάει για την έκσταση και τη σιωπή του Γκιώνη:
Ακούστε το απόκοσμο, το παλιό βιολί
Μέσα στη νυχτερινή σιγαλιά τ’ Απρίλη
Στο παλιό κουφάρι του μια ψυχή λαλεί
Με τ’ αχνά κι απάρθενα της αγάπης χείλη…
Ως κι ο Γκιώνης τ’ άχαρο, το δειλό πουλί
Με λαχτάρα απόκρυφη τα φτερά τινάζει
Και σωπαίνει ακούγοντας το παλιό βιολί
Για να μάθει ο δύστυχος πως ν’ αναστενάζει.

ΒΡΕΞΕ ΘΕΕ ΜΟΥ_ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ


Δεν χρωστάω άστρα σε κανέναν, δεν απαιτώ να μου χαριστούν 
και δεν μοιρολογώ για όσα δεν έχω... 
Κάτι ουρανούς έχω βάλει στο μάτι να κατακτήσω 
αλλά θα το κάνω κι αυτό αθόρυβα και με σεβασμό...

ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ



ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΠΟΛΛΟΙ, Η ΕΡΩΜΕΝΗ ΜΙΑ… ΚΕΡΚΙΝΗ…



365 ΕΙΚΟΝΕΣ ΛΙΜΝΗ ΚΕΡΚΙΝΗ



Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018

Ο ΓΚΙΩΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ

Η παράδοση του Αγρινίου λέει: Ήταν μια φορά δυο αδελφοί τσοπαναραίοι. Εκεί που διάβαιναν τα πρόβατα από ένα μέρος, μια κίσσα από πίσω βέλαξε σαν πρόβατο. «Σύρε βρε Αντώνη, - λέει ο ένας αδελφός στον άλλο – να φέρεις το πρόβατο που έμεινε πίσω».
«Δεν είναι πρόβατο», απάντησε ο Αντώνης στον αδελφό του. «όχι!! πρόβατο είναι – όχι!! Κίσσα» λόγο στο λόγο ήρθαν τ’ αδέλφια στα χέρια, τράβηξε ο ένας αδελφός μαχαίρι και έσφαξε τον Αντώνη.
Γύρισε να πάρει το αρνί μα όσο κι αν έψαξε δεν βρήκε τίποτε. Πέταξε τότε από το κλαδί και η κίσσα κι έτσι κατάλαβε τι κακό έκανε.
Άρχισε λοιπόν να μοιρολογάει τον αδελφό του και παρακάλεσε τον Θεό να τον κάμει πουλί. Ο Θεός τον άκουσε κι από τότε όλο φωνάζει «Αντών, Αντών, Αντών».

ΕΥΦΥΟΛΟΓΗΜΑΤΑ ΔΙΑΣΗΜΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ



ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΠΟΛΛΟΙ, Η ΕΡΩΜΕΝΗ ΜΙΑ… ΚΕΡΚΙΝΗ…



ΒΡΑΔΥΝΕΣ ΠΕΡΙΠΟΛΙΕΣ_ΜΕΛΙΝΑ ΚΑΝΑ



ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ


Δεν υφίσταται αγάπη όταν κρατάς τον άλλον φυλακισμένο...

ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ



365 ΕΙΚΟΝΕΣ ΛΙΜΝΗ ΚΕΡΚΙΝΗ



Κυριακή, 29 Ιουλίου 2018

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ


Εδώ και μήνες κάποιος ζούσε τρομοκρατημένος από φριχτές σκέψεις καταστροφής που τον βασάνιζαν.... στοίχειωναν τις νύχτες του.
Έπεφτε για ύπνο τρέμοντας ότι δεν θα έβλεπε το ξημέρωμα της επόμενης ημέρας και δεν κατάφερνε να κοιμηθεί.
Όταν έμαθε ότι ο φωτισμένος θα περνούσε τη νύχτα λίγο έξω απ' το χωριό, συνειδητοποίησε ότι του δινόταν μία ευκαιρία μοναδική, μιας και δεν ήταν καθόλου σύνηθες να περνούν ταξιδιώτες, κοντά απ' το χωριό, χαμένο καθώς ήταν ανάμεσα στα βουνά της Καλδέα.
Η σπουδαία φήμη προηγήθηκε του μυστηριώδους επισκέπτη αν και κανείς δεν τον είχε δει ποτέ, όλοι έλεγαν ότι ο δάσκαλος είχε τις απαντήσεις σε όλες τις ερωτήσεις.
Γι' αυτό, εκείνο το χάραμα, χωρίς κανείς απ' το σπίτι του να τον πάρει είδηση, πήγε να τον δει στη σκηνή την οποία, όπου του είχαν πει, είχε στήσει δίπλα στο ποτάμι.
Όταν έφτασε, ο ήλιος μόλις που άρχιζε να ξεπροβάλει από τον ορίζοντα, βρήκε τον φωτισμένο σε στιγμή διαλογισμού.
Περίμενε με σεβασμό λίγα λεπτά μέχρι ο δάσκαλος να αντιληφθεί την παρουσία του.
Εκείνος, σαν να τον περίμενε, στράφηκε προς το μέρος του και με μια γαλήνια έκφραση τον κοίταξε σιωπηλά στα μάτια.
"Δάσκαλε, βοήθησε με", είπε ο άντρας,
"Φρικτές σκέψεις στοιχειώνουν τις νύχτες μου και δεν έχω γαλήνη ούτε κουράγιο για να ξεκουραστώ και να απολαύσω τη ζωή μου",
"Λένε πως εσύ τα γιατρεύεις όλα, βοήθησε με να ξεφύγω από την αγωνία…"
Ο δάσκαλος του χαμογέλασε και του απάντησε, "θα σου πω μια ιστορία".
"Ένας πλούσιος άντρας έστειλε τον υπηρέτη του στην αγορά για τρόφιμα, δεν είχε περάσει όμως πολλή ώρα αφότου έφτασε και διασταυρώθηκε με το θάνατο, ο οποίος τον κοίταξε έντονα στα μάτια".
Ο υπηρέτης χλόμιασε από τον φόβο του κι έφυγε τρέχοντας, αφήνοντας πίσω του τα ψώνια και το μουλάρι.
Λαχανιασμένος λοιπόν, έφτασε στο σπίτι του αφέντη του, "αφέντη, αφέντη!!, σε παρακαλώ, χρειάζομαι ένα άλογο και λίγα λεφτά να φύγω τώρα αμέσως από την πόλη... αν φύγω αμέσως, ίσως φτάσω στην Ταμούρ πριν το ηλιοβασίλεμα, σε παρακαλώ, αφέντη, σε παρακαλώ…".
Ο κύριος τον ρώτησε το λόγο αυτής της τόσο επείγουσας παράκλησης, και ο υπηρέτης του διηγήθηκε κομπιάζοντας τη συνάντηση του με τον θάνατο.
Ο κύριος του σπιτιού συλλογίστηκε για λίγη ώρα, έβγαλε ένα σακούλι με νομίσματα, του το έδωσε και του είπε, "εντάξει, ας είναι, φύγε, πάρε το μαύρο άλογο, το πιο γρήγορο που έχω",
"Ευχαριστώ αφέντη", είπε ο υπηρέτης και αφού του φίλησε τα χέρια έτρεξε στο στάβλο, έζεψε το άλογο κι έφυγε γρήγορα προς την πόλη Ταμούρ.
Όταν ο υπηρέτης είχε πια χαθεί απ' τα μάτια του, ο πάμπλουτος άντρας περπάτησε προς την αγορά ψάχνοντας τον θάνατο.
"Γιατί τρόμαξες τον υπηρέτη μου?", τον ρώτησε όταν τον είδε,
"Εγώ τον τρόμαξα?" είπε ο θάνατος,
"Ναι", είπε ο πλούσιος άντρας,
"Μου είπε ότι σήμερα διασταυρώθηκε μαζί σου και ότι τον κοίταξες απειλητικά".
"Εγώ δεν τον κοίταξα απειλητικά", είπε ο θάνατος,
"Τον κοίταξα έκπληκτος, δεν περίμενα να τον δω εδώ αυτό το απόγευμα, γιατί υποτίθεται ότι πρέπει να τον πάρω από την Ταμούρ απόψε τη νύχτα".
"Καταλαβαίνεις?", ρώτησε ο φωτισμένος,
"Φυσικά και καταλαβαίνω δάσκαλε!! το να προσπαθείς να ξεφύγεις από τα κακά είναι σαν να πηγαίνεις να τα ψάξεις, αποφεύγοντας το θάνατο πηγαίνεις να τον βρεις".
"Έτσι είναι", απάντησε ο φωτισμένος.
"Πρέπει να σε ευχαριστήσω δάσκαλε", είπε ο άντρας,
"Αισθάνομαι ότι απόψε κιόλας θα κοιμάμαι πολύ ήσυχος έχοντας στο νου μου αυτήν την ιστορία και θα σηκώνομαι κάθε πρωί…"
"Από απόψε κι έπειτα..." διέκοψε ο ηλικιωμένος,
"Δεν θα υπάρξουν άλλα πρωινά".
"Δεν καταλαβαίνω" είπε ο άντρας,
"Τότε δεν κατάλαβες την ιστορία" είπε ο δάσκαλος.
Ο άντρας, κοίταξε, έκπληκτος τον φωτισμένο...
... ΚΑΙ ΕΙΔΕ ΠΩΣ Η ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΟΥ ...
ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΙΑ Η ΙΔΙΑ...

ΚΕΡΚΙΝΗ 2015_ΚΕΡΚΙΝΗ – ΚΕΣΣΑΝΗ



ΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΜΟΥ



ΒΡΑΔΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ_ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



365 ΕΙΚΟΝΕΣ ΛΙΜΝΗ ΚΕΡΚΙΝΗ



Σάββατο, 28 Ιουλίου 2018

ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ


Ο άνθρωπος περπατούσε σ' εκείνα τα σοκάκια της επαρχιακής πόλης, είχε χρόνο και γι' αυτό κοντοστεκόταν μπροστά σε κάθε βιτρίνα, σε κάθε κατάστημα, σε κάθε πλατεία.
Στρίβοντας σε μία γωνία βρέθηκε άξαφνα μπροστά σε ένα ταπεινό κατάστημα που η ταμπέλα του ήταν λευκή.
Περίεργος, πλησίασε την βιτρίνα και κόλλησε το πρόσωπο στο κρύσταλλο για να καταφέρει να δει μέσα στο σκοτάδι…
Το μόνο που φαινόταν ήταν ένα αναλόγιο μ' ένα χειρόγραφο καρτελάκι που έγραφε:
"Το μαγαζί της αλήθειας"
Ο άνθρωπος έμεινε έκπληκτος, σκέφτηκε ότι, αν και διέθετε ανεπτυγμένη φαντασία, του ήταν αδύνατον να φανταστεί τι μπορεί να πουλούσαν.
Μπήκε . . .
Πλησίασε την κοπέλα που στεκόταν στον πρώτο πάγκο και τη ρώτησε: "Συγνώμη, είναι αυτό το μαγαζί της αλήθειας????".
"Μάλιστα κύριε, τι λογής αλήθεια θέλετε?, αλήθεια μερική?, αλήθεια σχετική?, πλήρη αλήθεια?".
Ώστε, λοιπόν, πουλούσαν αλήθεια, ποτέ δεν είχε φανταστεί ότι ήταν δυνατόν κάτι τέτοιο, να πηγαίνεις σ' ένα μέρος και να παίρνεις την αλήθεια, ήταν υπέροχο.
"Θέλω πλήρη αλήθεια", είπε ο άνθρωπος χωρίς ταλάντευση.
"Είμαι τόσο χορτασμένος απ’ τα ψέματα και τις πλαστογραφίες", σκέφτηκε,
"Δε θέλω άλλες γενικεύσεις, ούτε άλλες δικαιολογίες, δεν θέλω απάτες ούτε κοροϊδίες".
"Απόλυτη αλήθεια!!", διόρθωσε
"Μάλιστα κύριε, ακολουθήστε με!!"
Η κοπέλα συνόδευσε τον πελάτη σ’ ένα άλλο μέρος του καταστήματος και δείχνοντας έναν πωλητή του είπε με αυστηρό ύφος:
"Ο κύριος θα σας εξυπηρετήσει"
Ο πωλητής πλησίασε και περίμενε τον πελάτη να μιλήσει....
"Ήρθα να αγοράσω την απόλυτη αλήθεια" είπε
"Αχααα, συγνώμη, αλλά γνωρίζετε την τιμή????"
"Όχι!! πόσο κοστίζει δηλαδή??", ρώτησε ο πελάτης με τον φόβο να έχει αρχίσει να φαίνεται στο πρόσωπο του.
Στην πραγματικότητα όμως, ήξερε ότι θα πλήρωνε όσο όσο για να έχει όλη την αλήθεια.
"Για όλη την αλήθεια" είπε ο πωλητής, "το αντίτιμο είναι ότι ποτέ πια δεν θα έχετε την ησυχία σας"....
Ένα παράξενο ρίγος και ένας κρύος ιδρώτας διέτρεξε τον πελάτη, ποτέ δεν είχε φανταστεί ότι το κόστος θα ήταν τόσο υψηλό…
"Ευ-ευχαριστώ...συγνώμη..." ψέλλισε και άρχισε να βαδίζει με μικρά βήματα προς τα πίσω…
Απότομα έκανε μεταβολή και βγήκε βιαστικά από το κατάστημα κοιτώντας το έδαφος από ντροπή.
Ένιωσε λίγο θλιμμένος όταν κατάλαβε πως δεν ήταν προετοιμασμένος για την απόλυτη αλήθεια, ότι ακόμα χρειαζόταν ορισμένα από τα ψέματα του, για να βρίσκει ανάπαυση, ορισμένους από τους μικρούς του μύθους και κάποιες δικαιολογίες για να μην αντιμετωπίζει τον ίδιο του τον εαυτό....
"Ίσως αργότερα" σκέφτηκε....
Υπάρχει φίλοι μου ένα παλιό αραβικό ρητό που λέει:
"Για να μπορέσεις να ξεφορτώσεις ένα φορτίο χαλβά, το πιο σημαντικό είναι να έχεις δοχεία για να τοποθετήσεις το χαλβά"

ΚΕΡΚΙΝΗ 2015_ΚΕΡΚΙΝΗ – ΘΥΕΛΛΑ ΣΕΡΡΩΝ



ΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΜΟΥ


ΒΡΑΔΙΑΖΕΙ_ΓΛΥΚΕΡΙΑ



365 ΕΙΚΟΝΕΣ ΛΙΜΝΗ ΚΕΡΚΙΝΗ



Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2018

ΕΥΦΥΟΛΟΓΗΜΑΤΑ ΔΙΑΣΗΜΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ



Ο ΓΚΙΩΝΗΣ ΚΑΙ Η ΑΡΑΧΟΒΑ

Η λαϊκή παράδοση την οποία μεταφέρει με τους παραπάνω στίχους ο Δροσίνης, έχει διάφορες τοπικές παραλλαγές. Μερικές απ’ αυτές τις απαντάμε στην Αράχοβα του Παρνασσού, το Αγρίνιο και την Λευκάδα.
Η πρώτη της Αράχοβας, διηγείται πως ήταν κάποτε δυο αδέλφια, ο ένας δραγάτης στ’ αμπέλια του χωριού. Ο άλλος που τον έλεγαν Αντώνη, του λέει μια μέρα: «απόψε θα ‘ρθω να σου κλέψω σταφύλια χωρίς να το καταλάβεις».
«Έλα αν τολμάς, θα σε τουφεκίσω», του λέει ο δραγάτης.
Ο Αντώνης, πήγε πραγματικά εκείνο το βράδυ, ο αδελφός του όμως παραφύλαγε, τον είδε και πυροβόλησε στον αέρα. Η σφαίρα όμως εξοστρακίστηκε και τον σκότωσε. Όταν είδε τον αδελφό του νεκρό τον πήραν τα κλάματα.
Παρακάλεσε τότε τον Θεό να τον κάνει πουλί για να κλαίει παντοτινά τον αδικοχαμένο αδελφό του.
Ο Θεός τον έκανε Γκιώνη. Από τότε κλαίει συνεχώς τον αδελφό του φωνάζοντας «Ντων! Ντων!» ως που να στάξει η μύτη του αίμα. Αυτό είναι σημάδι πως ο Αντώνης παίρνει το αίμα του πίσω. Έτσι ησυχάζει ο Γκιώνης… 

ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ



ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΠΟΛΛΟΙ, Η ΕΡΩΜΕΝΗ ΜΙΑ… ΚΕΡΚΙΝΗ…



ΒΟΣΠΟΡΟΣ_ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ



ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ


Δεν υπάρχουν απωθημένα... 
μόνο ψυχές που αγάπησαν, μα δεν αγαπήθηκαν...

365 ΕΙΚΟΝΕΣ ΛΙΜΝΗ ΚΕΡΚΙΝΗ



Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2018

Ο ΓΚΙΩΝΗΣ


Με τους παρακάτω στίχους ο ποιητής Δροσίνης διηγείται τη θλιβερή ιστορία του νυχτόβιου πουλιού που μας έρχεται κάθε Άνοιξη από τα μέρη της Αραπιάς.
Τ’ όνομα του είναι Αρβανίτικο και σημαίνει Γιάννης.
Ήταν δύο αδέλφια πάντα αγαπημένα
Πρόβατα βοσκούσαν σ’ άρχοντα μεγάλο
Γκιώνη λεν τον ένα Δήμο λεν τον άλλο
Κάποια μέρα ο Γκιώνης δυο αρνάδες χάνει
Ψάχνει δεν τις βρίσκει τριγυρνά και κλαίει
Έρχεται στη στάνη τ’ αδελφού του λέει
Βρέθηκε κι εκείνος στην κακιά την ώρα
Άδικα χολιάζει, σα θεριό θυμώνει
Το μαχαίρι βγάζει και τον εσκοτώνει
Οι αρνάδες ήρθαν στο κοπάδι πάλι
Κι ο φονιάς τις βλέπει, στέκεται κλαμένος και μετανιωμένος
Ο Θεός τον είδε και τον ελυπήθει
Και πουλί τον κάνει π’ όλη νύχτα κράζει
Γκιώνη, Γκιώνη, Γκιώνη…

ΕΥΦΥΟΛΟΓΗΜΑΤΑ ΔΙΑΣΗΜΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ



ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ


Δεν υπάρχει μεγαλύτερος μύθος από το ότι δίνεις, παίρνεις.

ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ



ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΠΟΛΛΟΙ, Η ΕΡΩΜΕΝΗ ΜΙΑ… ΚΕΡΚΙΝΗ…



ΒΟΡΙΑΣ ΦΥΣΑΕΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΟΥ_ΜΙΛΤΟΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ



365 ΕΙΚΟΝΕΣ ΛΙΜΝΗ ΚΕΡΚΙΝΗ



Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2018