--> Από την καρδιά της Κερκίνης, δεν σταματά η προσπάθεια μας, να φέρουμε τους Κερκινιώτες του κόσμου νοερά κοντά στον τόπο τους...-->

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2018

Ο ΤΣΑΛΑΠΕΤΕΙΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ


Μια μέρα λοιπόν ο ξακουστός βασιλιάς καθόταν στο περιβόλι του παλατιού του. Ήταν μεσημέρι κι ο ήλιος έκαιγε. Τότε οι τσαλαπετεινοί άρχισαν να πετάνε πάνω από το κεφάλι του, να του κάνουν ίσκιο και με τις κινήσεις των φτερών τους να δημιουργούν ένα δροσερό αεράκι.
Ο Σολομών για τους ευχαριστήσει λέει στον αρχηγό των τσαλαπετεινών: «γι’ ανταμοιβή σας, σας προσφέρω ότι χάρισμα μου ζητήσετε…»
«Θέλουμε να δώσεις σ’ όλους μας από μια χρυσή κορώνα στο κεφάλι μας σαν αυτό που φοράς εσύ…»
«Άλλο τίποτα ζητήστε, απαντά στεναχωρημένος ο βασιλιάς Σολομών, γιατί αυτό θα σας βγει σε μεγάλο κακό και δεν έχω τη δύναμη να πάρω πίσω ότι θα σας δώσω». Οι τσαλαπετεινοί όμως επέμειναν και το δώρο έγινε πραγματικότητα.

Την ίδια στιγμή στα κεφάλια των πουλιών λαμποκοπούσε μια χρυσή βασιλική κορώνα. Δεν τη χάρηκαν όμως οι δύστυχοι για πολύ καιρό. Αφού σαν το έμαθαν οι άνθρωποι παράτησαν όλες τις δουλειές τους και κυνηγούσαν τους τσαλαπετεινούς με τις σφεντόνες για να μαζέψουν το χρυσάφι.
Έτσι αναγκάστηκαν να κλειστούν στους κρυψώνες τους νηστικοί και διψασμένοι.
Μια μέρα που περπατούσε στην εξοχή ο βασιλιάς, βλέπει ένα κακόμοιρο πουλί να ξετρυπώσει με προφύλαξη από τα πυκνά κλωνάρια ενός κυπαρισσιού. Ήταν ο αρχηγός των τσαλαπετεινών. Αντί να σηκώσει περήφανα το κεφάλι του για να δείξει την κορώνα του, προσπαθούσε να τη χώσει ανάμεσα στις φτερούγες του.
Σαν είδε το πουλί το βασιλιά φώναξε: «είχες δίκιο βασιλιά. Σε παρακαλώ πάρε πίσω τις χρυσές κορώνες μας. Αλλιώς θα πεθάνουμε όλοι γιατί οι άνθρωποι θα μας αφανίσουν με τις σφεντόνες ή θα πεθάνουμε από την πείνα».
«Σας προειδοποίησα απ’ την αρχή πως δεν μπορώ να πάρω πίσω ότι δώρο σας δώσω».   
«Ώστε λοιπόν δεν υπάρχει πια έλεος και σωτηρία?».
Ο Σολομών έσκυψε περίλυπος το κεφάλι του και σκέφτηκε αρκετή ώρα… ύστερα του είπε: «δεν ξαναπαίρνω τις κορώνες σας, αλλά τις αλλάζω με κορώνες από φανταχτερά φτερά…», από τότε, οι τσαλαπετεινοί έχουν το πολύχρωμο λοφίο τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου